Spoil Singnal Heart ~Hikami Nagisa~Route 4

posted on 30 Oct 2009 20:09 by shion20

มาต่อกับช่วงใกล้จะไคล์แม็กซ์แล้วนะครับ ช่วงนี้จะค่อนข้างดราม่ากันหนักหน่อย(เจอสาวซึนก็ต้องลำบากใจอย่างนี้แหละ)

รุ่งขึ้นฮาจิเมะได้ตื่นขึ้นมายืดเส้นยืดสายเล็กน้อยก็รู้สึกว่าตัวเองหายไข้อย่างสมบูรณ์แล้ว ทำให้เขารู้สึกขอบคุณนางิสะที่เมื่อวานช่วยมาพยาบาลให้จนอาการดีขึ้น แล้วจู่ๆนางิสะก็เปิดประตูเข้ามาหาเขาในห้องด้วยท่าทางสลึมสลือแล้วยังใส่ชุดนอนมาอีก ทำให้เขาแปลกใจมากและถามเธอว่ามีธุระอะไรเหรอ? เธองัวเงียอยู่ครู่นึงแล้วก็เริ่มถามเขาว่าเป็นอย่างไรบ้าง ฮาจิเมะกลับถามเธออย่างเป็นห่วงว่าเธอต่างหากล่ะที่เป็นอะไรหรือเปล่าท่าทางสโหลสะเหลเหมือนจะล้มเลย แต่ก็เหมือนกับเธอจะไม่ได้ยินและก็ถามแต่ว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง ทำให้ฮาจิเมะเข้าใจว่าเธอฝืนตัวเองมาทั้งๆที่นอนไม่พอเพื่อถามอาการเขาเพราะเป็นห่วง ฮาจิเมะก็เลยตอบเธอไปว่าเขาหายดีแล้ว นางิสะเลยยิ้มอย่างโล่งใจและบอกว่าดีจังเลยนะ เมื่อสิ้นเสียงเธอก็ล้มตัวลงพร้อมรอยยิ้มทำให้ฮาจิเมะรีบคว้าตัวเธอไว้ และก็เกิดเดจาวูเหตุการณ์เดิมเหมือนเช่นที่เคยเกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้ อากิระและโคโคเนะรวมทั้งมายูกิก็เข้ามาเห็นภาพฮาจิเมะกอดนางิสะไว้อยู่(จริงๆคือพยุงตัวเธอไว้)ทำให้มายูกิเดือดขึ้นมาทันที เพราะเข้าใจผิดว่าเขากำลังทำเรื่องไม่งามกับนางิสะทำให้ฮาจิเมะต้องรีบอธิบายเรื่องให้เธอฟัง โดยมีอากิระที่เคยมีประสปการณ์กับเรื่องนี้ช่วยพูดด้วย

ที่ห้องอาหาร จิสะที่ฟังเรื่องราวทั้งหมดก็เข้าใจเรื่องราวว่าสาเหตุที่มีเสียงอึกทึกเมื่อสักครู่เกิดจากอะไร ซึ่งโคโคเนะก็สารถยายสิ่งที่เธอเห็นตั้งแต่ ที่เห็นนางิสะหลับอยู่ในอ้อมกอดของฮาจิเมะจนมายูกิเห็นก็เกิดเดือดขึ้นมา มายูกิเลยให้เหตุผลว่า ไม่ว่าใครเห็นภาพแบบนั้นก็ต้องเข้าใจผิดทั้งนั้นแหล่ะ โชคดีที่อากิระอธิบายให้ฟังก็เลยหายเข้าใจผิด แล้วจึงขอโทษฮาจิเมะที่สงสัยเขา ฮาจิเมะก็ตอบว่าสถาณการณ์แบบนั้นใครเห็นก็ต้องคิดแบบนั้นทั้งนั้นแหละ โคโคเนะก็แซวตอนที่นางิสะอยู่ในอ้อมแขนของฮาจิเมะว่าเป็นภาพเด็ดมาก จนจิสะเสียดายที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วยเลยไม่ได้อัดวีดีโอไว้ แล้วก็หันมาแซวฮาจิเมะว่า นางิสะที่แพ้การตื่นเช้าอย่างนั้นอุตส่าห์พยายามตื่นขึ้นมาดูอาการเขาด้วยความเป็นห่วงเชียวนะ นางิสะจึงปฎิเสธว่า นั่นเป็นเพราะเธอเป็นต้นเหตุทำให้ฮาจิเมะเป็นหวัดต่างหาก จิสะเลยแกล้งถามว่าเหตุผลมีแค่นั้นจริงๆเหรอ และถามอากิระและโคโคเนะว่าคิดอย่างนั้นเหมือนกันหรือเปล่า โคโคเนะจะตอบว่าไม่แต่อากิระกลัวจนไม่กล้าพูด นางิสะก็ยืนยันเสียงแข็งว่าแค่ไปเยี่ยมเท่านั้น และรีบอ้างว่าวันนี้มีประชุมแล้วให้รีบลืมเรื่องนี้ไปซะ จิสะเลยแซวเธอว่านางิสะตอนอายนี่น่ารักจังเลยนะ

หลังจากนางิสะออกจากห้องนอนแล้ว ที่หน้าระเบียงเธอก็กังวลเกี่ยวกับเรื่องที่ทุกคนพูดเรื่องแปลกๆเมื่อเช้านี้ แถมฮาจิเมะยังทำหน้างงๆทำอะไรไม่ถูกอีก ซึ่งเธอพยายามแก้ตัวกับตัวเองว่าเรื่องที่เกิดเมื่อเช้าเพียงแค่อยากจะไปดูอาการของเขาเท่านั้นเอง แต่พอคิดดูดีๆในใจของเธอกลับมีบางสิ่งที่แปลกออกไปจนเธอเริ่มคิดถึงเรื่องที่ตัวเองครุ่นคิดเมื่อคืน เรื่องที่เธอรู้สึกบางอย่างกับฮาจิเมะ แต่พอเธอคิดถึงภาพตัวเองในอดีตก็พลันปวดใจขึ้นมาทันที และพยายามปฎิเสธว่าตัวเองชอบฮาจิเมะเข้าซะแล้ว จนเกิดกลัวขึ้นมาว่ามันจะเป็นเหมือนเช่นอดีต แล้วอากิระจะเข้ามาเรียกเธอว่าถ้าไม่รีบจะไปประชุมสายนะ จึงตกใจที่อากิระมาอยู่ที่นี่ได้ เธอจึงบอกว่าลืมของเลยกลับมาเอา นางิสะกลบเกลื่อนโดนรีบชวนอากิระออกจากหอ

ที่ห้องเรียน เหล่านักเรียนชายรวมทั้งเคนก็กำลังตื่นเต้นเพราะวันนี้จะได้ทานเค้กของนางิสะ จนมีโคโคเนะไม่อยู่เฉยและแย้งว่าเค้กของนางิสะจนมีปากเสียงกัน(เหมือนเด็กทะเลาะกัน) จิสะจึงเริ่มเปิดประชุมโดยถามความเห็นนางิสะ นางิสะจึงเสนอให้นักเรียนชายเลือกเมนูเค้กมาคนละหนึ่งอย่างจากในรายการที่เธอทำไว้ หลังจากเลือกเสร็จนางิสะจะถามว่าน้อยไปหรือเปล่า ซึ่งเคนก็บอกว่าแค่นี้พอดีแล้วล่ะ พวกจิสะก็เห็นด้วยว่าแค่4ชนิดกำลังดี โดยมี ช็อตเค๊ก,ชีสเค๊ก,โรลเค๊กและกาโด้ช็อคโคล่า ฮาจิเมะจะเห็นว่าน่าจะเพิ่มอีกสัก2ชนิดซึ่งโคโคเนะก็รีบเห็นด้วยทันที แต่เจอฮาจิเมะดักคอว่าเธอว่าจะกินเองล่ะสิ และให้เธอสำนึกด้วยว่าเธอเป็นพนักงานนะ โคโคเนะก็เลยปฎิเสธว่าแค่อยากชิมเท่านั้นแต่ก็ถูกนางิสะดักคออีกว่า แต่ก็คิดจะกินล่ะสิเจ้าตัวก็ไม่ปฎิเสธ จิสะเลยเสนอให้สรุปและเลิกประชุมก่อนก็ไม่มีใครคัดค้าน แล้วฮาจิเมะก็เข้าไปเรียกนางิสะแต่เธอก็ตกใจจนสะดุ้งจนทำให้ฮาจิเมะแปลกใจ ฮาจิเมะเลยถามเธอว่าจะให้เขาช่วยอะไรได้บ้างแต่เธอก็ทำท่าเหมือนพูดอะไรไม่ถูกและปฎิเสธว่าไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นและขอโทษพร้อมทั้งวิ่งหนีออกจากห้องไป ฮาจิเมะเลยสันนิษฐานว่าเธอกำลังโกรธอะไรอยู่เลยหาทางจะขอโทษ

เมื่อกลับมาที่หอ ฮาจิมะจะแซวโคโคเนะเรื่องเค้กจนอากิระเข้ามาห้ามเพราะเห็นนางิสะต้องทำงานอยู่คนเดียว ฮาจิเมะเลยเสนอความช่วยเหลือจะขอให้นางิสะบอกว่าเขาต้องทำอะไรบ้าง ทำให้เธอตกใจจนสะดุ้งอีกครั้ง และก็รู้สึกอึดอัดจนพูดลำบากก็เลยบอกเขาว่าไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นและเธอทำคนเดียวได้ แล้วก็ขอตัวเข้าไปในครัวก่อน จนโคโคเนะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างจึงบอกว่า มีเรื่องสนุกๆเกิดขึ้นซะแล้วสิ และถามว่าฮาจิเมะทะเลาะกับนางิสะอยู่สินะ ฮาจิเมะก็ปฎิเสธว่าไม่มีเรื่องอะไรจริงๆจะนึกออกก็มีแค่เรื่องเดียวคือตอนที่อาบน้ำคราวก่อนแต่คงไม่ใช่เพราะคนผิดคือนางิสะ ทำให้ทุกคนก็คิดหาเหตุผลไม่ออก โคโคเนะก็เลยออกความเห็นว่าอาการของนางิสะคล้ายๆกับผู้หญิงที่กำลังมีความรักเหมือนที่เธอเคยอ่านในการ์ตูนเลย แต่พอฮาจิเมะถามว่าแล้วชอบใครล่ะทำให้อากิระกับโคโคเนะถอนใจกับความบื้อของเขาเลยให้เขาไปถามตัวเองดูสิ

แล้วนางิสะจะออกมาจากในครัวโดยบอกว่าวัตถุดิบไม่พอจึงขอให้อากิระหรือโคโคเนะไปเป็นเพื่อนหน่อย ฮาจิเมะจะเสนอตัวเองแต่นางิสะกลับอ้ำอึ้งและหันไปชวนอากิระ แต่เธอปฎิเสธว่าต้องทำเสื้อผ้า จึงหันไปชวนโคโคเนะแทนแต่เธอก็หนีไปเรียบร้อยแล้ว ฮาจิเมะจึงเสนอว่าจะไปเรียกรุ่นพี่จิสะให้ แต่นางิสะเห็นว่าอย่างรุ่นพี่คงไม่ยอมไปช่วยถือของแน่ๆ ฮาจิเมะเลยเล่นแง่ว่า แล้วจะเอายังไงล่ะ ของก็ดูท่าจะเยอะถือคนเดียวไหวเหรอ? นางิสะจึงเงียบไปครู่นึงก่อนจะขอโทษเขาและง้อให้ช่วยหน่อย และบอกว่าจะปฎิเสธก็ไม่เป็นไรนะ แต่ฮาจิเมะก็ตอบตกลงทันที

ตลอดเวลาระหว่างที่ซื้อของนางิสะกับฮาจิเมะก็รู้สึกตึงเครียดจนพูดไม่ออกทั้งคู่ จนเสียงร้องของท้องฮาจิเมะก็ทำลายความเงียบลง จึงชวนนางิสะเข้าร้านน้ำชาเพื่อทานข้าวด้วยกันตอนแรกเธอจะปฏิเสธว่ายังไม่หิวแต่ไม่ทันไร เสียงท้องของเธอก็ร้องเช่นกันทำให้ยอมรับว่าตนก็หิวเหมือนกัน ฮาจิเมะเลยชวนเธอเข้าร้านน้ำชาแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆนั้น หลังจากเข้ามาในร้านแล้วนางิสะก็ยังคงเงียบจนกระทั่งสั่งอาหารเสร็จ ฮาจิเมะก็เริ่มพูดถึงเรื่องต่างๆเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนบ้านไฟไหม้จนได้มาอยู่อาศัยร่วมชายคาเดียวกับเธอ ทำให้เธอเริ่มผ่อนคลายและคุยอย่างปกติ แล้วนางิสะก็ขอโทษที่ตอนนั้นทั้งๆที่รู้ว่าเขากำลังลำบากจากอุบัติเหตุก็ยังเห็นแก่ตัวเพราะทิฐิของตัวเองคัดค้านการที่จะให้เค้ามาพึ่งพิงหออายาเมะ

แต่เขาก็ไม่ได้โกรธเธอเพราะเหตุการณ์เหล่านั้นทำให้เขาได้มาร่วมทำอาหารและออกมาซื้อของด้วยกันกับเธอเหมือนวันนี้ และฮาจิเมะก็ขอให้จากนี้ไปยังคงสนิทกันไปแบบนี้รวมทั้งขอโทษถ้ามีเรื่องทำให้เธอโกรธ ทำให้นางิสะตกใจและปฎิเสธว่าเขาไม่เป็นต้องขอโทษเลยเพราะไม่ได้ทำอะไรผิด และบอกเขาว่าอย่าเข้าใจผิดเพราะเธอไม่ได้โกรธอะไรเขาเลย ฮาจิเมะเลยถามว่าทำไมดูเธออารมณ์ไม่ค่อยดีเลยล่ะแล้วยังรู้สึกได้ว่าพยายามหลีกเลี่ยงเขาอยู่ด้วย เธอก็ปฎิเสธว่าไม่มีอะไรและขอโทษที่ทำให้รู้สึกไม่ดี ฮาจิเมะก็เลยตอบว่าในเมื่อเขาไม่ได้ทำอะไรผิด นางิสะก็ไม่มีเหตุผลจะต้องขอโทษเขาเหมือนกัน และขอให้นางิสะอย่าเกรงใจเขาอีก ถ้ามีเรื่องอะไรก็ปรึกษากับเขาได้ เพราะเขาก็อยากจะสนิทกับเธอให้มากยิ่งขึ้น ทำให้นางิสะยิ้มออกและกล่าวขอบคุณเขา แล้วอาหารจะมาเสิร์ฟพอดีทั้งคู่จึงลงมือทานกัน

เมื่อกลับมาถึงหอ นางิสะจะขอบคุณฮาจิเมะที่ช่วยถือของและเธอจะขอตัวเข้าครัวเอาของไปเก็บและเริ่มทำเค๊ก ฮาจิเมะเลยเสนอตัวไปช่วยด้วย แต่นางิสะก็ยังปฎิเสธและขอให้เขาช่วยเหลืองานบ้านภายในหอแทนเพราะมันก็เป็นงานที่สำคัญไม่แพ้กัน ฮาจิเมะจะรู้สึกผิดหวังเพราะอยากจะมีอกาสได้พูดคุยกับเธอมากกว่านี้แต่ก็จนด้วยเหตุผลและรับปากไป แต่ก็บอกกับเธอว่าถ้ามีอะไรจะให้ช่วยก็ขอให้เธอเรียกเขาได้เลยจะรีบมาหาทันที แต่เธอกลับเงียบไปทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดในใจ เขาจึงแกล้งเปลี่ยนเรื่องว่าจะรอเค๊กอร่อยๆจากเธอนะ เธอก็เลยยิ้มแห้งๆตอบรับเขา

แล้วฮาจิเมะก็ขึ้นมาชั้นบนของหอและคิดอยู่ว่าถึงจะบอกว่าให้ช่วยงานของหอแต่จะให้ทำอะไรดีล่ะ แต่แล้วจู่ๆโคโคเนะก็เข้ามาเรียกเขาและลากเขาเข้าไปคุยกันในห้องผู้ดูแล ฮาจิเมะเลยถามโคโคเนะว่าทำไมต้องคุยกันที่นี่แทนจะเป็นห้องนั่งเล่น เธอเลยบอกว่านี่เป็นเรื่องที่ไม่สามารถคุยที่ห้องนั่งเล่นได้ และโคโคเนะก็เริ่มคาดคั้นที่เค้าออกไปกับนางิสะตั้งนานว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง ซึ่งฮาจิเมะก็เล่าไปตามปกติว่า แค่ไปซื้อของด้วยกันแล้วเกิดหิวเลยชวนไปทานข้าวในร้านน้ำชาเท่านั้นเอง โคโคเนะก็เลยถามว่าได้สารภาพรักกันหรือยัง แต่ฮาจิเมะก็ทำท่างงๆอย่างไม่เข้าใจเหตุผล โคโคเนะเลยมั่นใจว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นชัวร์เลย ทำให้เธอโทษตัวเองที่ไปคาดหวังกับฮาจิเมะมากไป แล้วเธอก็ถามกับฮาจิเมะตรงๆว่าเขาคิดยังไงกับนางิสะในฐานะผู้หญิง ทำให้เขานิ่งไปนานจนโคโคเนะบอกว่าเขานี่แย่จริงๆว่าไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยเหรอไง ฮาจิเมะจึงลำดับเรียบเรื่องราวระหว่างเขากับนางิสะที่เกิดขึ้นดู

ตัดมาที่ด้านนางิสะกำลังจัดของเข้าตู้เย็นอยู่ และเธอก็ถอนหายใจและคิดในใจว่าไม่อยากจะให้ฮาจิเมะเป็นห่วงเธอเลยอยากจะทำตัวให้เป็นเหมือนเดิมแต่ก็ทำไม่ได้ทั้งๆที่รู้สึกได้ว่าเขาต่างจากผู้ชายคนอื่นแท้ๆที่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่าเธอเริ่มเข้าใจความรู้สึกของตัวเองที่มี่ต่อฮาจิเมะแล้ว และแล้วจู่ๆจิสะก็โผล่เข้ามาถามเธอว่าทำไมมาถอนหายใจคนเดียวตรงนี้แถมยังเข้าของเข้าๆออกๆตู้เย็นตั้ง5รอบแล้ว ทำให้เธอตกใจมาก จิสะจึงขอโทษที่ทำให้ตกใจแต่เพราะมีเรื่องอยากจะถามเธอและไม่เพียงแค่เธอเท่านั้น อากิระก็เดินเข้ามาหานางิสะอีกคน โดยอากิระจะห่วงเธอว่าดูเธอถอนหายใจแปลกๆแต่นางิสะปฎิเสธว่าไม่มีอะไร จิสะเลยถามว่ามีเรื่องอะไรกับฮาจิเมะใช่ไหม ทำให้นางิสะยิ่งตะคอกปฎิเสธเสียงแข็ง จิสะเลยบอกว่าดูง่ายจังเลยนะ อย่าได้ปิดบังเธอเลย เพราะเธอคอยดูอยู่ตลอด ทำให้นางิสะรู้สึกเหมือนถูกแทงใจดำจนหน้าสลดพูดไม่ออก

จิสะเลยขอให้นางิสะบอกว่าอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกลำบากใจอยู่ และยิงคำถามขึ้นว่า เพราะเธอชอบฮาจิเมะใช่ไหม?ทำให้นางิสะตกใจราวกับถูกอ่านใจออก ทำให้จิสะหัวเราะเบาะและบอกว่าถูกเผงเลยสินะ และถามอากิระว่า นางิสะนี่ดูออกง่ายจังเลยนะ จริงไหม แต่นางิสะก็รีบปฎิเสธอย่างลนลานว่า อย่าพูดตามใจแบบนี้สิ ชอบอะไรกัน อีกฝ่ายเป็นผู้ชายนะ จิสะเลยแกล้งถามว่า แล้วถ้าเป็นหญิงจะไม่มีปัญหาเหรอ? นางิสะก็ปฏิเสธว่าไม่ใช่แบบนั้น จิสะก็เลยบอกกับเธอว่า อย่าได้แก้ตัวอีกเลย การจะรักชอบใครสักคนไม่ใช่เรื่องน่าอายสักหน่อย นางิสะจึงเงียบไปราวกับยอมรับ จิสะเลยแนะนำว่า ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรให้ยุ่งยากเลย แค่ลองบอกความรู้สึกกับฮาจิเมะไปตรงๆก็พอแล้ว และยังเตือนว่าถ้ามัวแต่ชักช้าล่ะก็โอกาสจะหนีหายไปล่ะเพราะฮาจิเมะก็ค่อนข้างเนื้อหอมด้วยทำให้เธอมีคู่แข่งอยู่เพียบเลย

พอมองหน้านางิสะที่กำลังสลดอยู่เงียบๆ จิสะจึงถอนหายใจและบอกว่า จู่ๆจะบอกให้ไปสารภาพรักคงจะไม่ไหวสินะ แต่จะปล่อยให้ทุกข์ใจแบบนี้ต่อไปก็คงไม่ดี เธอเลยเสนอกับนางิสะว่าจะจัดฉากสารภาพรักให้ หรืออยากจะสารภาพด้วยตัวเอง? นางิสะยังคงเงียบและค่อยๆตอบสั้นๆว่า ทำไม่ได้หรอก ทำให้ทั้งคู่รู้สึกเป็นห่วงมาก อากิระจึงแนะนำว่า ถ้าเธอชอบรุ่นพี่ฮาจิเมะล่ะก็สารภาพไปตรงจะดีกว่านะไม่งั้นจะต้องเสียใจทีหลังแน่ เพราะตัวเธอเองก็ไม่อยากเห็นนางิสะต้องเสียใจ แล้วทั้งคู่ก็มองนางิสะด้วยสายตาจริงๆจังทำให้เธอรู้สึกอึดอัดไปครู่นึงและตอบคำถามกับพวกเธอเพียงแค่ว่า เพราะกลัวน่ะ กลัวที่จะชอบผู้ชาย จิสะเลยถามว่ากลัวว่าจะเป็นเหมือนตอนเด็กเหรอ ทำให้นางิสะตกใจว่าทำไมจิสะถึงรู้เรื่องนี้ได้ จิสะก็ตอบว่าอย่างที่บอกไงว่าฉันมองอยู่ตลอด เอาเป็นว่ารู้เรื่องทั้งหมดก็แล้วกัน ทำให้นางิสะสารภาพเรื่องในอดีตว่า เธอมีคนที่ชอบอยู่และชอบเขามาก อยากจะส่งความรู้สึกให้เขาได้รับรู้ แต่กลัวที่จะไปคนเดียวเลยได้ขอให้เพื่อนไปด้วย และส่งช็อคโกแล็ตพร้อมจดหมายให้กับเด็กผู้ชายคนนั้นโดยเอาไปใส่ไว้ในโต๊ะ

ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน จิสะจึงสรุปว่านางิสะยังกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนั้นอีกสินะ จึงบอกกับนางิสะว่า คนเราน่ะจะยึดติดอยู่กับอดีตตลอดไปไม่ได้หรอกนะ คนที่ไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้ ท้ายที่สุดก็จะไม่สามารถยอมรับสิ่งใดได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น การที่ได้อยู่ร่วมกับฮาจิเมะมาจนป่านนี้เธอคิดว่าเขาจะเป็นคนแบบเดียวกับเด็กผู้ชายคนนั้นหรือเปล่าล่ะ ตัวฉันคิดว่าไม่ และถามนางิสะว่าแล้วเธอคิดว่ายังไงล่ะ นางิสะยังคงเงียบไปแต่ในใจของเธอมีคำตอบอยู่แล้วว่าเธอรู้ดีที่สุดว่าถ้าเป็นฮาจิเมะจะไม่ทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้นแน่นอน แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่สามารถก้าวเดินต่อไปได้เพราะเธอกลัวที่จะรักใครสักคนไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

ตัดกลับมาที่ห้องของฮาจิเมะ เขาถามขึ้นลอยๆว่า”ฉันคิดยังไงกับฮิคามิ(นางิสะ)นะ” แต่โคโคเนะที่อยู่ในห้องด้วยกันก็บอกว่า นั่นเป็นสิ่งที่ฉันต้องถามนายต่างหาก เขาจึงขอโทษโคโคเนะที่ยังไงเขาก็ไม่สามารถหาคำตอบได้เลย โคโคเนะจึงแซวเขาว่าเป็นคุณชายหัวช้า แต่ฮาจิเมะก็ตอกกลับว่าเฉพาะเธอเลยนะที่ไม่อยากให้พูดแบบนี้ได้ ทำให้ทั้งคู่คุยเล่นหัวกันไปสักพักโคโคเนะก็กลับห้องไป

เมื่อโคโคเนะกลับไป ฮาจิเมะก็นอนคิดอยู่เพียงลำพังถึงเรื่องของนางิสะ ไม่ว่าจะคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ยังคงคิดไม่ออก แต่เค้าก็รู้สึกได้ว่านางิสะพยายามหลบหน้าเขาอย่างชัดเจน ซึ่งโคโคเนะก็รู้สึกได้แบบนั้นเช่นกัน แต่พอฮาจิเมะคิดว่าเขาถูกนางิสะเกลียดซะแล้ว เขาก็รู้สึกปวดใจมากซึ่งเค้าก็หาสาเหตุของความเจ็บปวดไม่ได้ ทำให้เขาปวดหัวมากจนคิดไม่ออกจึงตัดสินใจนอน และคิดว่าพรุ่งนี้จะไปถามนางิสะให้ชัดเจนเลยดีกว่าไม่ว่าจะเป็นคำตอบแบบไหนเขาก็อยากจะรู้ให้ได้

พอรุ่งเช้าฮาจิเมะก็รู้สึกตัวขึ้นและพบว่าเมื่อคืนเขาเอาแต่คิดจนนอนไม่ค่อยหลับเลยนับเวลาที่นอนก็พอจำได้ลางๆว่าแค่ประมาณ3 ชั่วโมงเท่านั้น ตอนแรกคิดจะนอนต่อแต่กลัวว่าจะนอนจนถึงบ่าย ก็เลยจะไปล้างหน้าและออกไปเดินเล่นซักหน่อย แต่พอเปิดประตูออกมาก็เกิดบังเอิญเจอกับนางิสะที่ระเบียงทางเดินพอดี นางิสะที่ยังอยู่ในชุดนอนและสภาพที่ไม่ต่างกับเขาเท่าไหร่(คิดมากนอนไม่หลับเหมือนกัน)และตัวเขาเองก็รู้สึกเข้าหน้ากันไม่ติดจึงได้แต่ทักทายกันเพียงเท่านั้น และนางิสะก็ขอตัวกลับห้องไปอย่างรวดเร็ว และหันกลับมามองเขาชั่วครู่หนึงก่อนจะเข้าห้องไป

ตอนกลางวัน นางิสะได้เรียกทุกคนมาชิมรสชาติของเค๊กที่เธอได้ลองทำโดยนางิสะได้เรียกเอย์โกะมาด้วย แล้วทุกคนจะพูดคุยกันด้วยความสนุกสนาน จนฮาจิเมะอดเจ็บปวดไม่ได้ว่านางิสะสามารถทำผลงานเค๊กออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมโดยที่ตัวเขาไม่ได้มีส่วนช่วยเลยเลยรู้สึกน้อยใจว่าเขาเค้าเองไม่ได้มีความจำเป็นแต่แรกแล้วก็ได้ สำหรับนางิสะแล้วตัวตนของเขามีอยู่เพียงแค่นั้น เพราะความรู้สึกในใจตอนนี้ทำให้เขาไม่สามารถแสดงความยินดีได้อย่างจริงใจ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ทีไรก็พลันทำให้รู้สึกปวดใจ แต่แล้วก็มีเสียงขึ้นมาขัดจังหวะว่า ถ้าฮาจิเมะไม่กินฉันจะจัดการเองนะ ซึ่งเจ้าของเสียงก็คือเคน ทำให้ฮาจิเมะถามหาคนที่พาเคนเข้ามา ซึ่งก็มีแต่คนปฎิเสธจนสุดท้ายโคโคเนะก็ยอมรับว่าเธอเป็นคนชวนเคนเข้ามาเองเพราะเธอกับเคนถือเป็นสหายพันธมิตรของหวานเหมือนกัน แต่พอเวลาทานจริงๆกลับไม่มีส่วนของเคนเพราะไม่ได้เตรียมไว้ให้ เคนจึงถามหาส่วนของตน ฮาจิเมะเลยให้ไปขอแบ่งจากโคโคเนะแทนเพราะเหตุผลข้างต้น และก็แน่นอนว่าจอมตะกละอย่างโคโคเนะก็ปฎิเสธที่จะแบ่งให้อย่างแน่นอน แต่นางิสะก็บอกว่าเธอทำไว้เยอะและเอามาเพิ่มให้เพราะคิดไว้ว่าโคโคเนะคงจะกินเยอะแน่ๆ ทำให้เคนซาบซึ้งใจในตัวเธอประดุจเทพธิดาเลยทีเดียว

หลังจากได้ชิมเค้กกันแล้ว ทุกคนก็คอมเม้นว่าอร่อยมาก ซึ่งในใจฮาจิเมะก็ยอมรับว่าอร่อยจริงๆแต่ก็เริ่มรู้สึกน้อยใจอีกครั้ง จนอากิระสังเกตถึงความปกติจึงถามเขาด้วยความห่วงใยแต่เขาก็ปฎิเสธว่าไม่มีอะไร โคโคเนะเลยฉวยโอกาสถามว่าถ้าไม่อร่อยเธอจะขอกินแทนฮาจิเมะเอง แต่ก็โดนนางิสะห้ามไปยุ่งกับส่วนของฮาจิเมะเพราะเธอทำไว้ให้โคโคเนะอยู่เยอะแล้ว เมื่อทุกคนทานเสร็จจิสะก็ลงความเห็นว่าถ้าจะออกร้านน้ำชาล่ะก็ตอนนี้โอเคแล้ว

หลังจากเสร็จเรื่องแล้วมายูกิกับเอย์โกะก็เลยจะขอตัวกลับกันก่อน แต่แล้วพวกเธอก็สังเกตุเห็นเคนกำลังจะแอบย่องอยู่ก็เลยจับมาสอบสวนได้ความว่า เขาคิดจะแอบเข้าไปสำรวจหออายาเมะสักครั้งซึ่งถือเป็นโอกาสที่ลูกผู้ชายเกิดมาสักครั้งนึงจะมีเลยหาเสียงสนับสนุนจากฮาจิเมะซึ่งก็แน่นอนว่าไม่มีทาง เค้าจึงโดนเอย์โกะกับมายูกิหิ้วปีกกลับไปพร้อมกัน แม้ตอนแรกเขาจะโวยวายแต่พอคิดได้ว่ากำลังได้ถือดอกไม้ทั้ง2มือเขาก็กลายเป็นดีใจแทน ทำให้ฮาจิเมะรู้สึกอยากชมสหายของเขาที่เปลี่ยนความทุกข์ให้กลายเป็นความสุขได้

ในตอนเย็นฮาจิเมะจะทำความสะอาดพลางถอนหายใจอย่างกลุ้มใจที่ไม่มีโอกาสได้คุยกับนางิสะเลยรวมทั้งตัวเธอก็พยายามเลี่ยงเธอด้วยอยู่ในห้องนั่งเล่น แล้วจิสะจะเข้ามาทักทายเขาและบอกว่ามีธุระกับเขาและมอบนิตยาสารข่าวสารเกี่ยวกับอาพาร์ทเม้นต์ให้เช่าของคนรู้จักให้ ฮาจิเมะเลยถามว่าทำไมจู่ก็เอามาให้ จิสะเลยบอกว่าพอดีได้คุยโทรศัพท์กันเลยได้รับไหว้วานให้มาบอกฮาจิเมะด้วย แต่พอดูปฎิกิริยาของเขาแล้วจิสะก็แกล้งถามว่าดูท่าจะไม่ค่อยอยากไปสินะ หรือว่าอยากอยู่ที่หออายาเมะตลอดไปล่ะ ฮาจิเมะจึงตอบอย่างไม่เต็มคำว่า ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก แต่แค่ จิสะจึงถามดักคอว่า แค่อะไรเหรอ? หรือว่ามีคนที่ชอบแล้วไม่อยากจะไปจากที่นี่กัน ฮาจิเมะปฎิเสธว่าเพียงแค่เขาเคยชินกับที่นี่แล้วถ้าย้ายออกไปคงจะรู้สึกเหงา จิสะก็เห็นด้วยว่าช่วงนี้เขาก็เริ่มเข้ากันได้กับทุกคนจริงๆ และแซวเขาว่ายิ่งท่าทางตอนทำความสะอาดห้องนั่งเล่นยิ่งดูดีมากเลย ฮาจิเมะเลยขอร้องเธอว่าอย่าแซวเขาแบบนี้สิ แล้วจิสะก็เริ่มถามจริงจังว่า แต่ว่ายังไงก็คงไม่คิดจะอยู่ที่นี่จนจบการศึกษาใช่ไหมล่ะ เขาก็ยอมรับว่าเป็นเช่นนั้น จิสะก็เลยถามว่าแต่เขาก็ไม่ควรปล่อยโอกาสในอนาคตไปอย่างเปล่าประโยชน์และก็ไม่ได้บอกให้ออกไปเร็วๆนี้จึงให้เขาเอาไปลองคิดดู ฮาจิเมะจึงขอบคุณเธอมากแล้วจิสะก็ขอตัวไปก่อน

แต่ในขณะที่ฮาจิเมะคาดไม่ถึง จิสะได้เหลือบไปมองที่นางิสะที่แอบอยู่แว่บนึง ทำให้เธอตกใจมากที่จิสะรู้ว่าเธอแอบได้ฟังอยู่ แต่จากที่เธอได้เห็นทำให้เธอคิดเอาเองว่าที่ฮาจิเมะรับนิตยสารจากจิสะเพราะเขาคิดจะออกจากหอหญิง เมื่อเธอจะก้าวออกไปก็หยุดเท้าลงและถามตัวเองว่าตัวเธอเองคิดจะทำอะไรอยู่ ไปถามเขางั้นเหรอซึ่งเธอก็ทำไม่ได้ และเริ่มหาข้ออ้างให้ตัวเองว่า การที่ผู้ชายเข้ามาอยู่ในหอหญิงก็เป็นเรื่องแปลกอีกทั้งเธอยังเป็นตัวตั้งตัวตีอันดับ1ตั้งแต่ต้น เพราะฉะนั้นถ้าเขาจะออกไปตัวเธอควรจะยินดีไม่ใช่เหรอ แต่เธอก็รู้สึกขึ้นมาว่าตัวเองที่คิดแบบนั้นช่างน่ารังเกียจจริงๆ ทำให้เธอรู้สึกยิ่งสับสนจนทำอะไรไม่ถูก

จนตกดึกฮาจิเมะนั่งดูนิตยสารที่ได้รับมาก็วางมันลงและนั่งถอนหายใจอย่างคิดไม่ตก เพราะเขาคิดว่าถ้ายังไม่รู้ท่าทีที่ชัดเจนของนางิสะเขาก็ทำใจออกไปจากที่นี่ไม่ได้เช่นกัน เขาจึงตัดสินใจเดินไปหานางิสะที่ห้องของเธอ เมื่อถึงหน้าห้องเขาเคาะประตูและบอกนางิสะว่ามาธุระที่ต้องคุยด้วยให้ได้ แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับเลยคิดว่าเธอนอนหลับไปแล้วแต่ก็ลองเคาะอีกครั้ง เธอก็ตอบกลับมาว่า ไม่ได้ล็อค เข้ามาสิ เมื่อเข้ามาข้างในฮาจิเมะก็ขอโทษที่ต้องเข้ามารบกวน แต่นางิสะก็อยากให้เขาเข้าเรื่องเลย ฮาจิเมะเลยถามตรงๆว่า ทำไมเธอต้องพยายามหลีกเลี่ยงเขาด้วย ทั้งที่ก่อนหน้านี้แล้วแต่ก็ยังไม่ได้คำตอบเลย เพราะฉะนั้นคราวนี้จึงอยากทราบเหตุผล ทำให้เธอนิ่งเงียบไปก่อนจะเอ่ยถามว่า แล้วทำไมต้องสนใจฉันถึงขนาดนั้นด้วย คำว่า”ทำไม”ทำให้ฮาจิเมะคิดถึงว่าราวกับตอนที่เคยถามเหตุผลที่เกลียดผู้ชาย เป็นความรู้สึกราวกับกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ระหว่างเขาและเธอและเป็นหนึ่งคำที่ทำให้เค้ารู้สึกอึดอัด แต่ถ้ามาหยุดตรงนี้ก็จะไม่มีความหมาย เขาได้คำนึงถึงความรู้สึกของตนเองอย่างจริงจังและพร้อมจะบอกมันออกไปว่า ฉันน่ะ..... แต่แล้วนางิสะก็ตะโกนบอกให้เค้าหยุด อย่าพูดออกมา ทั้งที่เขาจะออกไปจากหออายาเมะอยู่แล้วแท้ๆ ทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะไม่อยู่แล้วแท้ๆ ทำให้ฮาจิเมะตกใจที่เธอรู้ได้ยังไง แต่ก็เดาได้ในทันทีว่าเธอคงเห็นเรื่องในห้องนั่งเล่นเมื่อตอนเย็นแล้ว ฮาจิเมะจึงขอให้เธอฟังเขาก่อน แต่นางิสะก็ไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้นและขอร้องให้เขาออกไปจากห้องของเธอซะ ทำให้ฮาจิเมะได้กล่าวขอโทษเธอและลาออกจากห้องไป พอเดินออกจากห้องไป ฮาจิเมะก็นึกออกว่าพอได้เห็นหน้าของเธอแล้วทำให้ในที่สุดเขาก็ได้คำตอบแล้ว แต่สิ่งนั้นก็ได้ถูกปฎิเสธก่อนจะได้สารภาพออกไป และเขาก็เดินจากไป

ตัดมาที่ในห้องของนางิสะ เธอนั่งเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป แล้วก็ยอมรับในสิ่งที่รุ่นพี่จิสะพูดในวันนั้นแล้วว่าเธอยังเป็นเหมือนกับเมื่อวันนั้น และนึกย้อนไปถึงเรื่องในวันนั้นที่เธอได้รับความเจ็บปวดจากรักแรกรวมทั้งการที่รอเค้าแต่ก็ไม่ยอมมาพบและย้ายไป เธอรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้ก้าวหน้าไปจากวันนั้นเลย ยังคงหยุดอยู่กับที่ๆนั้นต่อไป และจากนี้ไปก็คงไม่สามารถเดินไปข้างหน้าได้แน่นอน

ติดตามจุดไคลแมกซ์ได้ในบทต่อไปครับ ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมบล็อคเสมอมานะครับ

4 Comments