ShionDCII

มาต่อกับส่วนที่ 2 ละครับ พอดีติดงานมาหลายวันเลยไม่ว่างแปล โชคดีงานเสร็จแล้วเลยได้ฤกษ์อัพตอนใหม่

 

 

รุ่งเช้าวันใหม่ ฮาจิเมะตื่นขึ้นมาดูนาฬิกาก็พบว่าตัวเองตื่นค่อนข้างสาย พอออกมาที่ห้องอาหารก็ไม่พบใครจึงปิ้งขนมปังกิน แล้วไม่นานนางิสะก็เข้ามาทักทายด้วยอาการง่วงนอนเหมือนเคย ฮาจิเมะเลยบอกว่าพอดีตัวเขาตื่นสายเลยมาไม่ทันเวลาอาหารเช้าเลยต้องปิ้งขนมปังกินแล้วก็ชวนนางิสะมาทานด้วยกันเดี๋ยเขาจะทำเผื่อให้ เธอก็ไม่ปฎิเสธ พอยกมาให้เธอทานก็จะมีบ่นเล็กๆน้อยๆว่ามันดูธรรมดาไปนิดแต่สุดท้ายเธอก็ขอบใจฮาจิเมะ

 

 

ตอนกลางวันฮาจิเมะจะได้ยินเสียงใครบ่นพึมพำอยู่จึงได้แวะเข้าไปดูที่ห้องนั่งเล่นจะพบกับนางิสะกำลังใช้โน๊ตบุ๊คอยู่จึงเข้าไปถามเธอว่าทำอะไรอยู่ นางิสะเลยตอบว่า กำลังคิดเรื่องวัตถุดิบกับอาหารที่จะใช้ในการออกร้านน้ำชาอยู่ ฮาจิเมะก็เลยถามว่าแล้วทำไมไม่ปรึกษากับทุกคนดู นางิสะก็บอกว่าถ้าไม่เตรียมเอาไว้ก่อนจะทำให้ตัดสินใจได้ยาก ฮาจิเมะเลยอาสาช่วยแต่นางิสะก็อ้างว่าฮาจิเมะยังไม่ได้เข้ากับฝ่ายหออายาเมะอย่างเป็นทางการเลยสงสัยว่าเขาจะเป็นสปายให้กับฝ่ายหอฮิมาวาริ แต่ฮาจิเมะก็ปฎิเสธว่าตนตั้งใจจะให้ความร่วมมือกับหออายาเมะอยู่แล้วแม้จะถูกคัดค้านอยู่ก็ตาม นางิสะจึงขอโทษที่สงสัยเขา ฮาจิเมะเลยขอเข้าประชุมด้วยและถามเธอว่ากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ นางิสะก็แจกแจงว่าเรื่องเมนูที่จะใช้ในวันจริงน่ะสิ แล้วก็อุปกรณ์ในการปรุงอาหารกับการเฉลี่ยวัตถุดิบ และเรื่องต่างๆ

 

หลังจากฟังจบ ฮาจิเมะก็ชมเธอว่าสมกับที่เป็นคนทำอาหารจริงๆ ถ้ารวมเรื่องอาหารของนางิสะกับจุดขายของร้านน้ำชาเป็นหนึ่งเดียวละก็ถ้าเลือกได้ก็ไม่ขออยากศัตรูด้วยเลย นางิสะเลยถามว่าจุดขายคืออะไรเหรอ ฮาจิเมะก็ตอบว่า การบริการโดยที่ผู้หญิงใส่ชุดเมดแล้วยังมีอาหารที่อร่อยอีก นี่ล่ะสุดยอดเลย ทำให้นางิสะไม่อยากจะเชื่อว่าอาหารของเธอจะดึงดูดได้ขนาดนั้น แล้วจู่ๆโคโคเนะและก็ปรากฏตัวมาบอกว่า ฉันก็เห็นด้วยกับฮาจิเมะนะ ทำให้ทั้งคู่ตกใจและนางิสะก็ถามว่า พวกเธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่โคโคเนะก็ไม่ได้ตอบอะไรและขอร่วมหารือเรื่องร้านน้ำชาด้วย อากิระก็ท้วงว่ามาแอบคุยกันเอง2คนแบบนี้มันขี้โกงนะ ทั้งคู่ก็ปฎิเสธว่าไม่ได้ปิดบังอะไรเพราะแต่แรกนางิสะก็ทำอยู่คนเดียวแต่ฮาจิเมะแค่เพิ่งเข้ามาแจม แล้วทั้ง 4 คนก็นั่งประชุมกัน

 

แล้วอากิระจะทักขึ้นว่าฮาจิเมะกับนางิสะจะอยู่ด้วยกันได้ นางิสะก็ปฎิเสธว่าแค่บังเอิญ โคโคเนะเลยแซวว่า นางิสะเองก็เปิดใจยอมรับฮาจิเมะแล้วด้วย นางิสะก็ยังปฎิเสธว่ายังไม่ได้ยอมรับซักหน่อย ถ้าเกิดเรื่องเธอก็จะไล่เขาออกไปจริงๆ อากิระเลยแซวมั่งว่านางิสะนี่ปากไม่ตรงกับใจเลย แล้วนางิสะก็เปลี่ยนเรื่องให้กลับมาประชุมต่อแก้เขิน

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ฮาจิเมะได้เข้ามาทักทายอากิระและโคโคเนะที่ห้องอาหารแล้วถามถึงมายูกิและรุ่นพี่จิสะ อากิระเลยบอกว่าทั้ง 2 คนมีธุระเลยออกไปก่อนแล้ว โคโคเนะก็รายงานว่านางิสะก็ยังคงไม่ตื่นเลยและแซวว่าขี้เซาสมเป็นนางิสะเลย แต่ไม่ทันขาดคำนางิสะก็ปรากฎตัวออกมาถามว่าใครขี้เซากันด้วยน้ำเสียงดูอ่อนแรง ทุกคนก็สังเกตออกว่าดูนางิสะดูแปลกๆไปและหน้าแดงด้วย อากิระเลยถามเธอด้วยความเป็นห่วงว่าไม่สบายหรือเปล่า นางิสะพยายามปฎิเสธแต่ก็โกหกอากิระไม่ได้จึงยอมรับว่ารู้สึกไม่ค่อยสบาย แต่ก็บอกให้อากิระไม่ต้องห่วงแค่รู้สึกว่าร่างกายหนักๆเท่านั้นเอง อากิระเลยบอกเธอว่าถ้าไม่สบายก็ให้รีบไปห้องพยาบาลทันทีเลยนะ นางิสะจึงรับปาก แล้วอากิระก็แอบเข้ามากระซิบฝากให้ฮาจิเมะช่วยดูแลนางิสะหน่อย ซึ่งเขาก็รับปากเธอว่าถ้าเกิดอาการไม่ดีจะพานางิสะไปห้องพยาบาลให้เอง แล้วนางิสะจะบอกให้ไปโรงเรียนกันได้แล้ว

 

 

ในชั่วโมงเรียน อาการของนางิสะจะแย่ลง โคโคเนะเลยบอกให้ฮาจิเมะดูแลนางิสะทีส่วนเธอจะไปบอกอาจารย์ให้เอง ฮาจิเมะก็เลยจะพานางิสะไปห้องพยาบาล แต่เธอก็ยังดื้อและปฎิเสธว่ายังไหว จนมายูกิเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปก่อนดีกว่า ฮาจิเมะก็ทวงถามเธอว่าสัญญาไว้กับอากิระแล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้าอาการไม่ดีจะไปห้องพยาบาลและร่างกายของเธอเองตัวเองก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ ทำให้นางิสะจนต่อเหตุผล และยอมให้ฮาจิเมะพาไปห้องพยาบาล ฮาจิเมะจึงช่วยพยุงเธอไป

 

 

หลังจากไปห้องพยาบาลแล้วฮาจิเมะก็พาเธอมาส่งที่หอ นางิสะจะปฎิเสธว่าเธอไปคนเดียวได้ ฮาจิเมะเลยให้เหตุผลว่า ระหว่างทางถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจะทำให้คนอื่นเค้าเป็นห่วง แม้ปฎิเสธยังไงฮาจิเมะก็หาเหตุผลมาแย้งได้ตลอดจนนางิสะถามว่าจะยังไงก็จะไปส่งเธอให้ได้ใช่ไหม ฮาจิเมะก็ตอบว่าใช่ นางิสะจึงยอมให้เขาพากลับไปส่งที่หอเงียบๆโดยไม่พูดอะไร

 

 

เมื่อมาถึงหอ นางิสะจะขอบคุณที่ช่วยพามาส่งและถือกระเป๋าให้ ฮาจิเมะก็ตอบว่าไม่เห็นเป็นไรเลย ก็เพื่อนร่วมหอกันนี่นา นางิสะจึงยิ้มให้กับเขา แล้วฮาจิเมะก็กำชับให้เธอรีบพักผ่อนจะได้หายไวๆ นางิสะรับปากและบอกให้ฮาจิเมะรีบกลับไปเรียนจะดีกว่าส่วนเธอไปพักผ่อนเองได้ เมื่อแยกกันฮาจิเมะก็นึกได้ว่า กลางวันนางิสะยังไม่มีอะไรกิน เขาเลยคิดจะทำอะไรบางอย่าง

 

พออยู่ในห้องนอนคนเดียว นางิสะก็ล้มตัวลงบนเตียงโดยที่ไม่มีแรงจะเปลี่ยนชุดนักเรียนออกและก็รู้สึกไม่พอใจที่ทำให้ทุกคนรวมทั้งฮาจิเมะเป็นห่วงจนได้ทั้งๆที่พยายามอดทนไว้แท้ๆ ทั้งที่ไม่อยากจะให้ใครมาเห็นความอ่อนแอของเธอเองโดยเฉพาะอย่างยิ่งฮาจิเมะ แล้วเธอจะรู้สึกปวดหัวเลยนอนหลับไป

 

 

แล้วก็มีเสียงเคาะประตูที่ห้องนางิสะ เมื่อเธอเปิดประตูมาพบว่าเป็นฮาจิเมะก็ถามเขาว่าเธอให้เขากลับไปเรียนไม่ใช่เหรอ เขาก็ตอบว่านี่เป็นเวลาพักกลางวัน พอดีฉุกคิดได้ว่าเธอยังไม่มีอาหารกลางวันเลย คงจะหิว แต่นางิสะปฎิเสธว่าไม่ค่อยอยากอาหาร ฮาจิเมะเลยบอกว่าอย่างน้อยก็ควรหาอะไรใส่ท้องไว้บ้างและฉุดแขนเธอให้ตามเขามาที่ห้องอาหาร

 

พอมาถึงเขาก็ให้เธอนั่งรอ นางิสะก็ถามว่าไม่เห็นจะต้องฉุดมาเลยนี่นา ฮาจิเมะเลยตอบว่า ก็ถ้าไม่ทำแบบนี้เธอก็คงไม่ยอมลงมาทานใช่ไหมล่ะ นางิสะก็แย้งว่าเอาไปให้ที่ห้องก็ได้นี่นา ฮาจิเมะก็เลยยกเหตุผลว่า ถ้าให้เข้าไปในห้องของเธอตัวเธอก็ไม่ยอมไม่ใช่เหรอ ทำให้เธอจนด้วยเหตุผล แล้วฮาจิเมะก็ยกข้าวต้มมาให้เธอโดยอ้างว่าซื้อมาจากที่โรงอาหารให้ แต่นางิสะก็รู้แก่ใจว่าที่โรงอาหารไม่มีเมนูข้าวต้มสักหน่อยที่เขาโกหกเพราะไม่อยากให้เธอลำบากใจ เธอจึงนั่งทานไปโดยแอบดีใจ

 

แล้วจู่ๆฮาจิเมะก็เกิดท้องร้องขึ้นมาเธอจึงถามว่า ยังไม่ได้ทานอะไรเลยเหรอ ฮาจิเมะก็บอกว่า ลืมซื้อของตัวเอง นางิสะเลยอาสาทำอะไรให้เขาทาน แต่ฮาจิเมะก็ปฎิเสธว่าจะให้คนป่วยมาทำอะไรแบบนี้ได้ยังไง แต่นางิสะเองก็บอกว่าแล้วจะให้เธอกินโดยที่รู้ว่าเขากำลังหิวได้ยังไง ฮาจิเมะเลยบอกว่าไว้เธอทานเสร็จแล้วเค้ายังพอมีเวลาจะรีบกลับไปทานที่โรงอาหารเอง เธอจึงไม่อยากให้เขาลำบากใจเลยทานต่อไปเมื่อทานเสร็จนางิสะจะขอบคุณฮาจิเมะมากและขอให้เขารีบกลับไปทานข้าวเถอะ เธอดูแลตัวเองได้ ฮาจิเมะจึงบอกให้เธอไปพักผ่อนเถอะไว้เขาเก็บกวาดเสร็จแล้วจะกลับไปเอง นางิสะจึงกลับห้องไป

 

 

เมื่อเสร็จแล้ว ฮาจิเมะเลยไปที่ห้องของนางิสะเพื่อบอกเธอว่าจะออกไปแล้ว แต่เคาะเท่าไหร่เธอก็ไม่ตอบก็เลยคิดว่าถ้าเข้าไปข้างในไม่ได้แค่เปิดประตูเข้าไปดูคงไม่เป็นไร ทันใดนั้นก็เกิดเรื่องขึ้นเพราะนางิสะกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่พอดี เขาเลยต้องรีบปิดประตู พอนางิสะเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ออกมาจากห้อง ฮาจิเมะเลยรีบขอโทษเธอ นางิสะก็บอกให้ฮาจิเมะลืมเรื่องทุกอย่างให้หมดซะและก็ไม่ถือโทษเพราะเธอมัวแต่เหม่อเองเลยไม่ได้ยินเสียงเคาะประตู แล้วก็ส่งกุญแจหอให้กับฮาจิเมะเพื่อวานให้เขาช่วยล็อคกุญแจหอให้หน่อย ฮาจิเมะก็รับปาก แล้วนางิสะก็ขอบคุณเรื่องต่างๆที่วันนี้เขาทำให้เธอและรีบเข้าห้องไปเพราะกำลังเขิน

 

 

หลังเลิกเรียนฮาจิเมะก็ได้รีบกลับมาทีหอทันทีเพราะเค้ารู้สึกเป็นห่วงนางิสะ และก็ไม่ผิดจริงๆเมื่อเปิดประตูหอเข้ามาก็พบเธอนอนสลบอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น จึงได้พาเธอมาพักที่ห้องผู้ดูแลและคอยเฝ้าไข้ให้เธอ พอนางิสะรู้สึกตัวและเห็นหน้าฮาจิเมะก็เกิดเข้าใจผิดว่าเขาเข้ามาในห้องเธอได้ยังไงและยังแอบดูใบหน้าเธอตอนนอนอีก เขาจึงขอให้เธอสงบสติอารมณ์และดูสถานที่ให้ดีก่อน พอเธอรู้ว่าเป็นห้องฮาจิเมะ เธอก็คิดว่าฮาจิเมะแอบพาเธอมาทำมิดีมิร้าย ฮาจิเมะเลยรีบปฎิเสธและให้เธอนึกดีๆว่าหลังจากเขาออกจากหอไปแล้วเธอทำอะไรบ้าง ทำไมถึงออกจากห้องตัวเองแถมยังล็อคห้องไว้ และยังมาล้มอยู่ที่ห้องนั่งเล่นอีก พอจะไปส่งในห้องก็ดันล็อคประตูทำให้ต้องพามานอนที่นี่ นางิสะนึกเรื่องออกทุกอย่างก็รีบขอโทษที่ไปเขาใจผิดอย่างนั้น

 

แต่ยังไม่ทันได้คุยกันก็ได้ยินเสียงอากิระกลับมาพอดีจึงมาหาฮาจิเมะที่ห้อง นางิสะเลยขอให้ฮาจิเมะช่วยโกหกอากิระไปว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่และแอบอยู่เพราะเธอกลัวไม่อยากให้ใครรู้ว่ามานอนอยู่ในห้องของผู้ชาย ฮาจิเมะจึงรับปากแล้วออกจากห้องมาพบอากิระ แล้วอากิระจะถามว่ารู้ไหมว่านางิสะเป็นยังไงบ้างเพราะเห็นเธอล็อคห้องไว้ ฮาจิเมะเลยบอกว่า เธออาจจะหลับไปก็ได้ปล่อยให้เธอพักผ่อนไปดีกว่าไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก อากิระเลยรู้สึกโล่งใจและขอตัวกลับห้องไปก่อน

 

 

เมื่ออากิระกลับไปฮาจิเมะก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ทำให้ทั้งคู่โล่งอก ฮาจิเมะจึงถามนางิสะถึงเหตุผลที่เธอมาล้มลง เธออธิบายว่าพอดีออกมาเข้าห้องน้ำแล้วเกิดหากุญแจไม่เจอก็เลยมาหาในห้องนั่งเล่นจนวูบไป ฮาจิเมะเลยถามอีกว่าทำไมต้องล็อคห้องด้วยล่ะ เธอเลยถามว่าไม่บอกไม่ได้เหรอ แต่ฮาจิเมะก็ตอบว่าอย่างน้อยเขาก็มีสิทธิ์ที่จะถาม เธอเลยอธิบายว่าจริงๆแล้วกลัวคนแปลกหน้าจะเข้าไป เพราะเพิ่งถูกฮาจิเมะเห็นตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยเกิดระแวงไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก ฮาจิเมะเลยย้อนถามว่าแล้วในเมื่อเธออยู่ในหอคนเดียวแล้วไม่มีคนเข้ามาได้จะล็อคไปทำไม นางิสะก็บอกว่าเธอกลัวที่เวลาที่ถ้าเธอเข้าห้องน้ำเขาจะกลับมาอีกครั้งและเข้าไปทำอะไรในห้องเธอ ฮาจิเมะเลยตะโกนออกมาว่า ไม่ทำเด็ดขาด เธอก็รู้สึกผิดและบอกว่า ตอนนี้ก็ไม่ได้คิดแบบ ก็ทั้งที่เขาเป็นคนมาส่งเธอถึงหอแท้ๆ ฮาจิเมะถามอีกว่าแล้วนี่เธอมองเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ ทำให้ตัวเขารู้สึกเจ็บปวดมาก แต่นางิสะก็ขอร้องให้เขาช่วยหากุญแจห้องให้เธอหน่อย ฮาจิเมะเห็นว่าถ้าไม่มีกุญแจก็กลับห้องไม่ได้จึงรับปากช่วยหาให้ นางิสะจึงขอบคุณเขามาก แล้วฮาจิเมะจะขอให้เธอเล่าเรื่องตั้งแต่ตอนเธอออกจากห้องจนล้มลงที่ห้องนั่งเล่นให้ฟังหน่อย

 

 

สักพักฮาจิเมะก็กลับมาที่ห้อง นางิสะเลยถามว่าพบกุญแจไหม ฮาจิเมะจึงส่งกุญแจให้เธอและบอกว่าไปเจอตกอยู่ที่เครื่องขายน้ำอัตโนมัติเลยสันนิษฐานว่าคงเป็นตอนนี้นางิสะลงมาซื้อน้ำ ทำให้เธอนึกได้และขอบคุณฮาจิเมะมากที่ช่วยหากุญแจให้เธอจนพบ คราวนี้เธอก็กลับห้องได้เสียที ฮาจิเมะถามว่า ไปคนเดียวไหวเหรอ นางิสะก็ตอบว่า เมื่อครู่ได้พักผ่อนแล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะและดูเหมือนข้างนอกจะไม่มีใครอยู่ด้วย เธอจึงขอบคุณฮาจิเมะอีกครั้งที่วันนี้ช่วยเธอหลายๆอย่างและบอกว่าถ้าฮาจิเมะป่วยเธอจะเป็นเฝ้าไข้ให้เอง จากนั้นสุดท้ายก็ขอให้ฮาจิเมะอย่าไปบอกเรื่องนี้กับใครและลากลับห้องไป

 

 

รุ่งเช้าฮาจิเมะได้ออกมาที่ห้องอาหารและทักทายกับทุกคนรวมทั้งมายูกิด้วย ซึ่งนางิสะได้ทักทายเขาเป็นคนสุดท้าย ฮาจิเมะเลยถามเธอว่าร่างกายเป็นไงบ้าง เธอก็ตอบว่าหายดีแล้วเพราะได้นอนเต็มอิ่ม ทำให้โดนโคโคเนะแซวว่าทำให้เธอตื่นเช้าจนน่าแปลกใจด้วย แต่แล้วฮาจิเมะก็สบตากับนางิสะเข้าจนทั้งเธอและเขาก็เกิดอาการเขินโดยไม่ตั้งใจซึ่งจู่ๆเขาก็คิดว่าเธอดูน่ารักมาก

 

 

แล้วตอนทานข้าวกลางวัน ฮาจิเมะจะมาแอบสืบถามข้อมูลเรื่องร้านน้ำชาของฝ่ายหอฮิมาวาริเพราะรุ่นพี่จิสะฝากให้มาล้วงความลับโดยอ้างว่าเขาอาจจะได้มาช่วยฝ่ายฮิมาวาริ ทำให้เคนดีใจมากแต่เพราะตอนนี้ฝ่ายหอฮิมาวาริเองก็ยังคุยตกลงกันไม่ได้ แล้วเคนก็ถามกลับว่าฝ่ายหออายาเมะเป็นยังไงบ้าง ฮาจิเมะก็ตอบว่าก็ดีนะ ทำให้เคนสบถความอิจฉาใส่ฮาจิเมะอีกรอบและถามว่าเขาเล็งใครไว้ระหว่าง อากิระ รุ่นพี่จิสะหรือว่าจะเป็นนางิสะ ฮาจิเมะเลยขอถามอย่างนึงก่อนว่าที่ไม่รวมโคโคเนะไว้ด้วยนี่หมายความว่ายังไง? เคนเลยตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า ฮาจิเมะ นายก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันชอบผู้หญิงที่มี(หน้าอก)น่ะ ทำให้เคนเจอโคโคเนะที่แอบอยู่กระโจนเข้ามาถีบใส่ในระยะ 5 เมตรเข้าอย่างจังและบอกว่า เห็นว่าเงียบอยู่ก็พูดตามใจชอบเลยนะ ฮาจิเมะก็เลยถามว่าเธอแอบอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ซึ่งเธอก็ถามกลับว่าได้เรื่องไหม ฮาจิเมะก็ตอบว่าทางนี้ไม่มีความคืบหน้า เธอพอใจที่ฝ่ายเธอยังนำหน้าอยู่เลยรีบชิ่งไปก่อนที่เคนจะตั้งตัวได้ ทำให้เคนรู้สึกงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตน

 

 

หลังเลิกเรียนที่ห้องนั่งเล่น นางิสะก็บอกว่าเธอได้ลองคิดดูแล้วปัญหาในตอนนี้ก็คือสมาชิกในหอไม่เพียงพอ โคโคเนะเลยถามว่า อย่างนี้ก็ทำเค๊กไม่ได้น่ะสิ นางิสะตอบว่า ไม่ใช่แค่เค๊กนะ แค่การสร้างร้างก็ไม่มีคนช่วยแล้ว อากิระก็ยอมรับว่าเฉพาะพวกเราแค่5คนคงทำอะไรไม่ได้จริงๆ จิสะก็เลยแซวว่าก็ให้ฮาจิเมะพยายามจนถึงที่สุดเลยสิ ฮาจิเมะก็ปฎิเสธว่าถึงเขาจะเป็นผู้ชายแต่แค่คนเดียวยังไงก็ไม่ไหวหรอก ซึ่งนางิสะก็เห็นด้วยทำให้จิสะหันไปแซวว่า เดี๋ยวนี้นางิสะเข้าข้างฮาจิเมะบ่อยขึนนะ นางิสะก็รีบลนลานปฎิเสธทำให้เจอโคโคเนะแซวบ้าง แล้วก็กลับเข้าเรื่อง นางิสะเลยคิดว่าจะใช้มาตรการแก้ปัญหาโดยหาอาสาสมัครมาช่วย ฮาจิเมะเลยเสนอว่าจะให้พวกหอฮิมาวาริมาช่วยจะไม่ดีกว่าเหรอ แต่นางิสะก็คัดค้านหัวชนฝาเพราะไม่อย่างนั้นจะเป็นการตัดสินแพ้ชนะได้ยังไง เมื่อเห็นเรื่องจะรุนแรงขึ้นจิสะเลยขอให้ยุติการประชุมไว้แค่นี้ก่อน

 

 

วันต่อมาที่หน้าโรงเรียน ฮาจิเมะมานั่งถอนหายใจครุ่นคิดเรื่องที่ทำไมนางิสะต้องเกลียดผู้ชายมากขนาดนี้ จังหวะเดียวกันมายูกิก็เข้ามาทักทายเขาและถามว่าทำไมต้องถอนหายใจแบบนั้น ฮาจิเมะเลยเล่าเรื่องที่คนไม่พอจนต้องหาอาสาสมัครเข้ามาช่วย เขาเลยเสนอว่าให้ร่วมมือกับหอฮิมาวาริ มายูกิเลยเดาได้เลยบอกว่าเจอนางิสะคัดค้านหัวชนฝาเลยสินะ ฮาจิเมะเลยถามขึ้นลอยๆว่า ทำไมนางิสะถึงต้องเกลียดผู้ชายขนาดนั้น มายูกิเห็นว่าเป็นฮาจิเมะเลยบอกให้ฟังว่า จริงๆแล้วนางิสะกลัวผู้ชายมากเสียยิ่งกว่าเกลียดอีก โดยที่ตัวเธอเองก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน หลังจากคุยจบเธอก็ให้กำลังใจฮาจิเมะและขอตัวไปก่อน

 

 

หลังเลิกเรียน นางิสะก็ตระเวณขอความช่วยเหลือจากคนในห้องแต่ว่าแต่ละคนก็มีกำหนดการของตัวเองแล้วทำให้ไม่ได้รับความช่วยเหลือจากใครเลยทำให้เธอรู้สึกผิดหวังมาก แล้วมายูกิจะเข้ามาทักฮาจิเมะพอดีและถามเขาว่าเป็นห่วงนางิสะเหรอ ฮาจิเมะก็ตอบว่าเป็นอย่างนี้ต่อไปหอฮิมาวาริและหออายาเมะดูจะไม่มีทางร่วมมือกันได้เลย มายูกิก็เห็นด้วยว่าเรื่องแบบนี้ขนาดกรรมการนักเรียนยังอยากเลี่ยงเลย ฮาจิเมะเลยบอกว่าถ้าเขาบอกให้ร่วมมือกับหอชายอีก นางิสะคงจะโกรธเขาแน่ๆเลยจึงขอให้มายูกิช่วยปิดนางิสะเป็นความลับ เธอก็รับปากแต่พอดีนางิสะได้ยินชื่อเธอจากในบทสนทนาของฮาจิเมะและมายูกิเลยถามว่าได้คุยอะไรเกี่ยวกับเธอหรือเปล่า ทั้งคู่ก็ปฎิเสธและมายูกิเลยขอตัวกลับไปทำงานต่อ นางิสะเลยแขวะฮาจิเมะว่าท่าทางสนิทสนมกับมายูกิดีจังเลยนะ และคาดคั้นฮาจิเมะต่อว่าคุยอะไรกับมายูกิเกี่ยวกับเรื่องของเธอเหรอ ฮาจิเมะเลยปฎิเสธว่าแค่คุยเรื่องทั่วไปแล้วถามเธอกลับว่า เรื่องรวบรวมอาสาสมัครมาช่วยหอหญิงจะทำยังไง เธอตอบว่ายังพอมีเวลาอยู่ ฮาจิเมะเลยถามอีกว่าจะร่วมมือกับหอชายไม่ได้เลยเหรอ เธอตอบว่าถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากทำหรอก แต่ยังไงคำตอบก็ยังไม่เปลี่ยน แล้วนางิสะจะขอตัวไปก่อน ฮาจิเมะจึงบอกให้เธออย่าฝืนตัวเองมากไปนะ

 

ในคืนนั้น นางิสะกลุ้มใจอยู่คนเดียวในห้องที่หาอาสาสมัครมาช่วยไม่ได้เลย แล้วก็ยังสะกิดใจเรื่องที่ฮาจิเมะปิดเป็นความลับอยู่เพราะเธอสงสัยว่าได้ยินชื่อของตัวเองเลยคิดว่าต้องเกี่ยวกับเธอแน่นอน จึงส่งเมล์ไปถามมายูกิแต่เธอก็ได้รัรับคำตอบมาแค่2คำคือ “ความลับ” เธอจึงไม่พอใจเพราะคิดว่าฮาจิเมะไม่เห็นจะต้องมีความลับกับเธอเลย และเธอก็เริ่มคิดถึงเรื่องที่พอเขาเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ไปซื้อของด้วยกัน แล้วก็ยังคอยเฝ้าไข้ให้เธอ โอกาสที่ได้อยู่ด้วยกันก็มีค่อนข้างมากถึงขนาดนี้แล้วทำไมยังต้องปิดบังเธออีกนะ ทำให้เธอเริ่มหัวเสียและคิดว่าเรื่องของผู้ชายจะยังไงก็ช่างและเข้านอนไป

 

 

ส่วนทางด้านฮาจิเมะก็มาหาเคนถึงหอฮามาวาริ ซึ่งเขาก็ทักว่าฮาจิเมะไม่ได้มาที่นี่นานแล้วนะ แล้วเขาก็ถามฮาจิเมะว่าแล้วคุณสปายมาทำอะไรที่นี่ไม่ทราบ ฮาจิเมะก็ถามถึงความคืบหน้าเคนก็ตอบว่าตอนนี้พวกตนเริ่มฝึกชงชาเองแล้วล่ะ แต่มันก็ยังไม่ถึงระดับจะเปิดร้านได้เพราะยังไม่มีคนทำอาหารเป็น แล้วฮาจิเมะก็เลยเล่าจุดประสงค์ที่จะมาให้เคนฟัง

 

พอฟังจบเคนก็ถามว่าจะบ้าเหรอ ถ้าร่วมมือกับหอหญิงแล้วผลแพ้ชนะจะตัดสินยังไงล่ะ ฮาจิเมะก็ให้เหตุผลว่า แต่ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปทั้ง2ฝ่ายต่างก็เปิดร้านไม่ได้ แต่เคนก็ไม่ยี่หระว่าถึงตอนนั้นค่อยตัดสินก็ได้ ฮาจิเมะเลยล่อโดยถามเคนว่าไม่อยากเห็นสาวๆในชุดเมดเหรอ? ทำให้เคนเปลี่ยนท่าทีหน้ามือเป็นหลังเท้ารีบเรียกฮาจิเมะว่าเพื่อนรักและขอเชิญบัญชามาได้เลย(คนเราะอ่ะนะ) ฮาจิเมะเลยบอกว่าเขาจะลองเกลี้ยกล่อมฝ่ายหอหญิงดูแล้วถ้าสำเร็จก็จะขอความร่วมมือด้วย เคนก็บอกว่าไม่มีปัญหาหรอกแต่ติดอยู่ที่นางิสะเนี่ยสิ ฮาจิเมะเลยเห็นว่าจะตกลงกันให้ได้ก่อนแล้วค่อยบอกเธอเป็นคนสุดท้ายเพราะเขาก็ไม่รู้ว่าจะเกลี้ยกล่อมเธอได้ไหมแต่ไม่ลองก็ไม่รู้ แต่เคนเชื่อว่าคงมีแต่ฮาจิเมะที่ทำได้เพราะคนที่พอจะคุยกับนางิสะได้ก็มีแต่ฮาจิเมะเท่านั้น ฮาจิเมะจึงมานั่งคิดว่าอะไรหลายๆอย่างระหว่างเขากับนางิสะเริ่มมีอะไรหลายๆอย่างที่ค่อยๆเปลี่ยนไป

 

 

พอกลับจากหอฮิมาวาริ ฮาจิเมะก็เรียกพวกจิสะมาหารือเรื่องที่จะขอความร่วมมือจากหอชาย โคโคเนะก็ถามว่านางิสะได้คันค้านไปแล้วนี่ แต่ฮาจิเมะอยากจะฟังความคิดเห็นของคนอื่นบ้าง โคโคเนะก็ตอบว่าสำหรับเธอจะยังไงก็ได้ถ้าไม่ต้องแลกเปลี่ยนหอกัน แต่พอฮาจิเมะเสนอว่าถ้าร่วมมือกับหอชายจะสามารถทำเค๊กได้ เธอก็เห็นด้วยอย่างไม่บิดพลิ้ว ส่วนจิสะก็ขอแค่เพียงสนุกจะยังไงก็ได้ และเสนอว่าถ้าทำให้นางิสะยอมรับซึ่งเป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุดได้ก็คงจะน่าสนุกแล้วถึงจะเห็นด้วย เมื่อทั้งคู่ไม่คัดค้านฮาจิเมะจึงโล่งใจไปส่วนนึง

 

 

รุ่งเช้า ฮาจิเมะได้อธิบายเรื่องร่วมมือกับหอชายให้อากิระฟังทำให้เธอตกใจจนเผลอส่งเสียงดังจนฮาจิเมะต้องรีบหยุดเธอไว้ เมื่อลองเลียบเคียงดูแล้วเธอเองก็ไม่คัดค้านที่จะร่วมมือกันและถามว่าได้ลองอธิบายให้นางิสะฟังหรือยัง ฮาจิเมะก็ตอบว่า ยังเพราะติดปัญหาตรงที่เธอเกลียดผู้ชายนี่แหล่ะแต่ฮาจิเมะก็ขอบคุณอากิระที่ยอมรับโดยไม่ถามเหตุผลมากมาย แล้วพอฮาจิเมะออกมาจากห้องอีกครั้ง จะพบกับนางิสะอยู่คนเดียวเธอบอกว่าอากิระออกไปก่อนแล้ว ฮาจิเมะเลยจะขอคุยกับเธอหน่อย แต่เธอปฎิเสธว่ากำลังยุ่ง ฮาจิเมะเลยถามว่ากำลังโกรธอะไรอยู่ เธอก็ปฎิเสธว่าเธอก็เป็นอย่างนี้อยู่ปกติอยู่แล้ว ฮาจิเมะเลยให้เหตุผลว่ามีเรื่องอยากจะปรึกษากับนางิสะ แต่เธอก็บอกให้เขาไปปรึกษามายูกิก็ได้ ทำให้ฮาจิเมะรู้สึกงง เธอจึงปฎิเสธว่าไม่มีอะไรและรีบออกจากหอไป

 

 

ที่หน้าห้องเรียน นางิสะรู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังหึงอยู่ทั้งๆที่ผู้ชายเชื่อใจไม่ได้แท้ๆ แต่อากิระได้ยินที่เธอบ่นเมื่อกี้พอดีเลยทักนางิสะขึ้นมาทำให้เธอตกใจ อากิระเลยถามเธอว่าเป็นอะไรไหม เธอก็ปฎิเสธไปว่าแค่คิดอะไรอยู่นิดหน่อย อากิระเลยบอกว่าเธอดูเหมือนกำลังลำบากใจอยู่เลย นางิสะเลยแก้ตัวว่ากำลังลำบากใจเรื่องหาอาสาสมัครไม่ได้อยู่ อากิระเลยพูดขึ้นว่า ยังมีเรื่องนั้นอยู่สินะ ทำให้นางิสะเกิดสงสัย เธอเลยปฎิเสธว่าไม่มีอะไรและขอตัวไปกินข้าวก่อน ทำให้นางิสะรู้สึกว่ามีแต่เรื่องที่เธอไม่รู้ทั้งนั้น

 

 

หลังเลิกเรียน ฮาจิเมะพยายามตามหานางิสะไปทั่วเพราะเห็นกระเป๋ายังอยู่ที่ห้องจึงมั่นใจว่าเธอยังไม่กลับหอ แล้วก็พบกับเธออยู่ที่กลางสวน ซึ่งเธอกำลังกลุ้มใจเพราะทุกคนล้วนแต่มีงานต้องทำแล้วทั้งนั้นทำให้หาคนมาช่วยไม่ได้เลย แต่เธอก็บ่นว่ายังไงก็ไม่ยอมร่วมมือกับพวกผู้ชายเด็ดขาด ฮาจิเมะได้ยินพอดีจึงเดินเข้ามาถามว่าทำไมถึงไม่ยอมร่วมมือกับผู้ชายเหรอ ทำให้เธอตกใจมากและถามว่ามีธุระอะไรกับเธอเหรอ? เขาจึงบอกว่ามีเรื่องอยากปรึกษาเกี่ยวกับงานโรงเรียน นางิสะเลยบอกให้เขาไปปรึกษากับรุ่นพี่จิสะก็ได้ไม่ใช่เหรอ ฮาจิเมะก็ปฎิเสธว่าทำแบบนั้นไม่ได้หรอก

 

นางิสะเลยถามว่าคงไม่คิดจะให้ร่วมมือกับหอชายหรอกนะ ฮาจิเมะยอมรับว่าใช่ นางิสะถามว่าก็เคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ ฮาจิเมะเลยย้อนถามว่าแล้วรับประกันได้เหรอว่าคนจะพอ เธอก็บอกว่าจะพยายามหาอาสาสมัครเพิ่มอีกครั้งไงล่ะ ฮาจิเมะจึงบอกว่าเวลานี้ยังจะหวังว่ามีคนว่างอยู่อีกเหรอ เธอก็ยอมรับแต่ว่าคราวนี้เราตกลงกันว่าจะตัดสินกันด้วยการออกร้านน้ำชา ถ้าร่วมมือกันแล้วจะตัดสินกันได้ยังไง ฮาจิเมะก็ยกเหตุผลว่าคนที่บอกว่าการตัดสินด้วยการออกร้านเป็นเรื่องบ้าบอคือนางิสะไม่ใช่หรือยังไง ทำให้เธอเถียงไม่ออก ฮาจิเมะจึงพูดต่อไปว่า แล้วตอนนี้หอชายและหอหญิงต่างก็ไม่สามารถออกร้านได้ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปต้องถูกห้ามออกร้านแล้วอย่างนี้มันจะดีเหรอ?

 

นางิสะเริ่มโกรธเลยบอกว่า ถ้าอย่างนั้นก็เชิญร่วมมือกันเองโดยไม่ต้องสนใจฉันก็ได้ไม่ใช่เหรอไง ฉันก็แค่พูดเอาแต่ใจตัวเองเท่านั้นจะไม่สนใจก็ได้ไม่ใช่เหรอไง ฮาจิเมะปฎิเสธว่าไม่ใช่อย่างนั้น เพราะงานโรงเรียนต้องทำด้วยกันทุกคนถึงจะดีไม่ใช่เหรอ นอกจากนี้เธอยังเป็นสมาชิกของหออายาเมะจึงควรจะยอมรับไม่ใช่หรือยังไง นางิสะจึงทำหน้าสลดลงและขอโทษฮาจิเมะว่าเธอไม่สามารถยอมรับได้แม้รู้ว่าจะทำให้คนอื่นต้องลำบากก็ตาม ฮาจิเมะจึงสรุปเอาเองว่าหอหญิงจะร่วมมือกับหอชายออกร้านน้ำชา OK ไหม?(เป็นการบอกว่าหอหญิงให้ความร่วมมือแต่ไม่ใช่นางิสะและหมายความว่าเธอก็ไม่ได้คัดค้านให้หอหญิงร่วมมือกับหอชาย) นางิสะจะบอกว่าแต่ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะให้ความร่วมมือนะ แต่ฮาจิเมะก็บอกว่าแค่นั้นก็เพียงพอแล้วล่ะ แล้วนางิสะก็ยิ้มให้เขาและพยายามจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เปลี่ยนใจปฎิเสธว่าไม่มีอะไร แล้วก็ฉุกคิดได้เลยถามว่าเรื่องที่ปิดบังเธอไว้กับมายูกิคือเรื่องนี้เองเหรอ ฮาจิเมะก็ยอมรับว่าใช่และถามว่าโกรธเรื่องนั้นอยู่เหรอ เธอตอบว่าแน่นอนอยู่แล้วแต่ก็หัวเราะออกมา จนฮาจิเมะคิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอหัวเราะต่อหน้าเขาและคิดว่าน่ารักมากเลย จนนางิสะรู้สึกตัวเลยถามว่าเขามองอะไรอยู่ ฮาจิเมะเลยบอกว่าเพิ่งจะเคยเห็นเธอหัวเราะเป็นครั้งแรกเลยนะ นางิสะเลยอายมากและถามว่า มองอะไรอยู่น่ะ

 

 

คืนนั้นที่ห้องนั่งเล่นฮาจิเมะได้บอกกับทุกคนเรื่องที่หออายาเมะกับหอฮิมาวาริจะร่วมมือกันออกร้านจึงขอฝากทุกคนด้วย ซึ่งโคโคเนะกับจิสะก็ยอมรับอย่างไม่มีข้อกังขาแต่จิสะจะถามว่าฮาจิเมะทำยังไงให้นางิสะยอมรับได้ แต่นางิสะก็ปฎิเสธเสียงแข็งว่าเปล่าสักหน่อย อากิระไม่เข้าใจเลยถามว่าเรื่องที่จะร่วมมือกับหอชายเป็นแค่การดึงดันของรุ่นพี่ฝ่ายเดียวเหรอ? ฮาจิเมะปฎิเสธว่า นางิสะน่ะรับทราบแล้วล่ะ ทางฝ่ายหอชายก็ไปเกลี้ยกล่อมผ่านทางเคนแล้วด้วย โคโคเนะจะรู้สึกงงที่รับทราบแต่ไม่ได้ยินยอม ทำไมดูซับซ้อนจัง นางิสะก็เลยบอกว่า ก็ไม่ได้ยอมรับได้ง่ายๆนี่นา จิสะเลยเริ่มแซวโดยการถามฮาจิเมะว่าแล้วใช้อะไรเป็นการต่อรองล่ะ ฮาจิเมะก็ถามกลับว่าทำไมคิดอย่างนั้น จิสะก็ตอบว่า ก็วิธีการที่จะทำให้นางิสะที่ปฎิเสธถึงขนาดนั้นยอมรับได้ก็เลยสงสัยว่าน่าจะต้องมีอะไรไว้ต่อรองแน่ๆ นางิสะเลยขู่กรรโชกฮาจิเมะว่า ถ้าบอกล่ะก็...คงรู้นะ ฮาจิเมะก็บอกเธอว่า ถ้าเจอเกลี้ยกล่อมก็ช่วยไม่ได้นะ นางิสะเลยตะโกนว่า ก็ฉันอายนี่นา จิสะกับโคโคเนะเลยเตรียมจะแกล้งแซวนางิสะโดยการคาดคั้นฮาจิเมะ แต่อากิระก็ขอว่าอย่าแกล้งนางิสะอีกเลย จิสะก็แก้ตัวว่าไม่ได้แกล้งซะหน่อย โคโคเนะก็เห็นด้วยว่าแค่สนใจเลยอยากรู้เฉยๆ ทำให้นางิสะสะดุ้งเลย แล้วฮาจิเมะจะถามเธอว่าทำไมต้องจ้องฉันแบบนี้ด้วยล่ะ(แววตาประมาณบอกมีตาย)

 

ไว้จะอัพตอนใหม่ให้เร็วที่สุดเพื่อเร่งให้จบเร็วๆอาจจะมีแปลผิดหรือย่อลงอีกหน่อย หวังว่าคงให้อภัยนะครับ ขอบคุณที่ติดตามชมครับ (รีบเพราะเกมส์ใหม่จะออกวันที่ 31นี้แล้ว)