聖霊機ライブレード ตอนที่ 13 揺れるココロ

posted on 02 Jul 2009 15:48 by shion20

อีกด้านหนึ่งพรรคพวกเราที่เหลือที่มาพร้อมกับรีโบเฟนได้ทะลวงเข้ามาถึงหน้าปราสาทได้แล้ว แต่ศัตรูกลับทยอยเข้ามาสมทบมากขึ้นเรื่อยๆจนทุกคนเริ่มจะเหนื่อยล้าแต่ก็ยังสู้อย่างไม่ยอมถอย

แต่พอเทิร์นที่ 3 เบสเทียร์จักรกลแบบบินได้ของฝ่ายจิคริมก็เข้ามาสนับสนุน ซึ่งทางคนขับเบสเทียร์ก็เย้ยหยันว่า ต่อให้เป็นจักรกลศักดิ์สิทธ์แต่อยู่ต่อหน้าเบสเทียร์ที่บินได้แล้วก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้หรอก

พอเทิร์นที่ 4 โทยะกับพรรคพวกอีก2คนที่เลือกในฉากที่แล้วกับเรดิวส์ก็ตามมาสมทบ แม้โทยะจะยังคงเศร้ากับการตายของการูน่าอยู่ แต่เรดิวส์ก็บอกกับเขาว่าเพื่อให้การตายของการูน่าไม่ไร้ค่าพวกเราต้องเอาชนะให้ได้ เพื่อการนั้นจำเป็นต้องพึ่งพลังของโทยะ ทำให้โทยะมีสมาธิกับการต่อสู้ขึ้นมาและพร้อมจะลุยแต่แล้วก็สังเกตเห็นว่าเซริก้าร่วมรบด้วย เธอเลยแนะนำจักรกลศักดิ์สิทธ์ส่วนตัวของเธอ เซลฟิน ซึ่งเป็นจักรกลศักดิ์สิทธ์รุ่นทดลองลำดับที่ 1 เชียวนะ และยังมีระบบพิเศษสามารถฟื้นฟูสภาพให้กับจักรกลศักดิ์สิทธ์เครื่องอื่นได้ด้วย โทยะเลยขอฝากฟื้นฟูสภาพเครื่องอื่นด้วย ส่วนตนเองก็ชวนเรดิวส์เข้าปะทะกับศัตรู

พอฝ่ายจัดการศัตรูจนเหลือ 8ตัวแล้ว เบย์โอจะปรากฎตัวออกมาและส่งไพน์แดกเกอร์ที่ขับโดยเมริซซ่าออกมาสู้กับพวกเราเพื่อพิสูจน์ให้ครอสเตอร์ได้เห็นและเสียใจทีหลังที่ไม่ยอมรับซื้อสินค้าของเขา แต่เค้าก็แอบกังวลว่าเมริซซ่าที่เสียความทรงจำไปเมื่อพบกับจักรกลศักดิ์สิทธ์แล้วจะนึกอะไรออกหรือเปล่า แต่ก็พยายามไม่คิดอะไรและหลบฉากออกไปก่อน

เมื่อเสี่ยวเฉินได้ปะทะกับไพน์แดกเกอร์ก็จำเสียงของคนขับได้ว่าเป็นเสียงของเมริซซ่า จึงตะโกนถามว่านั่นคือเมริซซ่าใช่ไหม? เมริซซ่าก็แปลกใจจึงถามกลับว่าผู้ที่ถามนั้นคือใคร? เสี่ยวเฉินเลยรีบตะโกนบอกว่า นี่ฉันเอง เสี่ยวเฉินไง ทำไมถึงได้ลืมฉันซะล่ะ? แต่เมริซซ่าก็ขอโทษที่ตัวเองนึกไม่ออกแต่และก็เกิดอาการปวดหัวขึ้น เสี่ยวเฉินก็ถามถึงอาการของเธอด้วยความเป็นห่วง แต่เธอก็บอกเขาว่าอย่าเข้ามาใกล้

แล้วพอHP ของเธอเหลือต่ำกว่า 50% จะเกิดอาการปวดหัวหนักขึ้นมา จนเสียงตะโกนของเสี่ยวเฉินทำให้เธอพอจะนึกชื่อของเสี่ยวเฉินออก

แต่แล้วเบย์โอก็ออกมาพาตัวเธอกลับไป ทิ้งไว้เพียงแต่เสี่ยวเฉินที่ตะโกนเรียกเธอคล้อยหลังไปเท่านั้น

พอทำลายศัตรูจนเหลือแค่เบสเทียร์เครื่องเดียวแล้ว การู้ดกับชิเอลที่ได้เข้าไปยึดข้างในปราสาทก็ออกมาประกาศว่าพวกเราชนะแล้วศัตรูจึงหนีไป

ที่ห้องรับรองของปราสาท การู้ดได้รับรู้ข่าวการเสียสละตนเองของการูน่า ซึ่งโทยะก็ได้โทษตัวเองว่าเป็นความผิดของตน แต่การู้ดก็บอกว่า มันไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น และการูน่าก็ต้องคิดเช่นนั้นเหมือนกันแน่นอน โทยะก็ตอบว่าเรื่องนั้นเขาก็รู้แต่ว่า แต่การู้ดก็บอกโทยะว่า ผิดแล้ว นายแค่ทำเป็นยอมรับเท่านั้นเอง นั่นน่ะเป็นการปฎิเสธการกระทำของท่านการูน่า เพื่อหนีตัวเองเท่านั้นแหล่ะ ถ้าไม่มีความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริงก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะสู้ ยูมิลเห็นว่าเขาพูดแรงเกินไปจึงเรียกให้เขาหยุดก่อน ซึ่งไอก็คิดว่าเขาพูดแรงเกินไป การู้ดก็เลยพูดต่อไปว่าการโทษตัวเองนั้นน่ะเป็นเรื่องง่าย แต่นั่นมันก็แค่ทำให้หัวใจของตัวเองมีบาดแผลเท่านั้น ท่านการูน่านั้นได้พลีชีพเพื่อยอร์ค และฝากฝังอนาคตของโลกนี้ไว้ เจตจำนงของท่านการูน่านั้นจะยังคงอยู่ในตัวของพวกเรา การรู้สึกได้ถึงสิ่งนั้น เพื่อการณ์นั้นคิดสิว่าควรจะทำอะไร ทำอย่างไรเพื่อให้บรรลุผล นั่นต่างหากสิ่งที่ควรทำ และเขาก็หลับตาลง ทำให้ชิเอลเข้าใจว่าพ่อของตนก็คงรู้สึกไม่แพ้โทยะ ทำให้โทยะเข้าใจและพูดขึ้นว่า นั่นสินะคนที่เสียใจไม่ได้มีเพียงแค่ฉัน การู้ดเห็นว่าโทยะคิดได้แล้วจึงขอโทษที่พูดแรงเกินไป แต่โทยะก็บอกว่า ไม่หรอก เพราะยังมีคนที่ทุกข์ใจเสียยิ่งกว่าผมอยู่อีก และก็มองไปที่กัปตันโรอา การู้ดเลยอธิบายว่า สำหรับกัปตันโรอาแล้วท่านการูน่าถือเป็นสหายศึก และก็สำหรับตนแล้วเป็นครูที่สอนแนวทางของนักสู้ให้ แต่พอเค้าจะพูดถึงฟาลอะไรสักอย่างก็รีบบอกว่าไม่มีอะไร ยูมิลเลยเสนอกับการู้ดว่า ให้รีบหามาตรการป้องกันโดยด่วนจะดีกว่า เพราะไม่คิดว่าพวกจิคริมจะยอมถอยไปแค่นี้แน่ การู้ดก็เห็นด้วยเพราะควรจะซ่อมบำรุงเครื่องจักรกันด้วย

ส่วนทางด้านเบย์โอ เมื่อกลับมาก็โวยวายที่ไม่มีโอกาสได้แสดงศักยภาพให้พวกจิคริมเห็น จนไบโอน้องชายของเขาเดินเข้ามาทักทาย หลังจากมีปากเสียงกันเล็กน้อย ไบโอก็เสนอให้ลองเอาไพน์แดกเกอร์ไปขายให้พวก เซย์อ้อตที่อยู่เบื้องหลังจิคริมดู และก็แซวเบย์โอเรื่องของผู้หญิงแต่เบย์โอพยายามกลบเกลื่อนแต่ไบโอก็บอกว่า เรื่องแบบนี้ปิดเขาไม่ได้หรอก

เมื่อเข้ามาในห้องเมริซซ่า เบย์โอจะกลุ้มใจเรื่องที่กลัวว่าความทรงจำของเธอจะกลับมา แล้วเมริซซ่าจะตื่นพอดี และขอโทษเรื่องไพน์แดกเกอร์ แต่เบย์โอก็บอกว่าอย่าห่วงไปเลยเพราะเครื่องจักรน่ะซ่อมยังไงก็ได้ แต่ถ้าต่างกับเครื่องจักรที่ไม่สามารถซ่อมแซมได้ เมื่อเห็นเธอหัวเราะได้เบย์โอจึงพยายามกลบเกลื่อนด้วยการหัวเราะและขอออกไปเตรียมไพน์แดกเกอร์ให้เธอทดสอบ

แต่พอเบย์โอออกไป เมริซซ่าก็พูดขึ้นว่า ฉันคือ เมริซซ่า คูลโด้ นักบินของจักรกลศักดิ์สิทธ์อาบาดี้ ส่วนเบย์โอที่เดินออกมาก็รู้สึกเสียใจและพูดขึ้นเช่นกันว่า ไม่ ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้ เพราะฉัน.....

ตัดมาที่ห้องรับรอง ไอจะถามอาการโทยะจากคาสุมิ เธอก็บอกว่าเพราะโทยะเป็นคนที่อ่อนโยน แต่เขาจะต้องเผชิญหน้ากับมันได้แน่ เขาก็ทำเช่นนั้นมาจนถึงตอนนี้นี่นา ด้วยคำพูดที่ว่า จนมาถึงตอนนี้ทำให้ไอรู้สึกอิจฉาคาสุมิขึ้นมา ทำให้คาสุมิถามว่าเธอเป็นอะไรไปหรือเปล่า แต่ไอก็รีบกลบเกลื่อนว่าไม่มีอะไร แล้วเซริก้าก็เข้ามาบอกว่ามีข่าวดีเรื่องการติดตั้งอุปกรณ์ตัวอย่างได้เสร็จสิ้นแล้วซึ่งจะทำให้สามารถทำลายบาเรียของเซย์อ้อตได้แน่ แต่โครงสร้างของการวิเคราะห์และตรรกวิทยาเป็นฝีมือของยูมิล ที่เหลือก็แค่ทำการปรับเข้ากับจักรกลศักดิ์สิทธ์และทบทวนแก้ไขแล้วก็จะทำการผลิตจำนวนมาก ไอก็พูดว่า ปัญหาของบาเรียของเซย์อ้อตก็แก้ได้แล้วเหลือแค่เรย์เบลดแล้วสินะ เซริก้าเลยขอเวลาเรื่องเรย์เบลดอีกหน่อย ยูมิลก็บอกว่าจากนี้ไปจะเป็นการต่อสู้ที่แท้จริงล่ะ แต่แล้วชิสคุจะเข้ามาถามหาดีร็อค แต่ทุกคนก็ไม่เห็น อีกด้านนึงมากิที่แอบขึ้นมาบนยานก็ได้เข้ามาขโมยของกินแต่ก็ไปเจอกับดีร็อคเข้าพอดีทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นมา จนเธอโดนจับได้

ที่สะพานเดินเรือ ยูมิลได้ทำการสอบสวนมากิ จนได้ความว่าเธอมาเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจถึงการใช้ชีวิตประจำวันของพวกเราว่าเพื่อต่อสู้กับเซย์อ้อตจริงหรือไม่ และก็อยากได้ข่าวของเรย์เบลดซึ่งเคยหยุดยั้งเหตุการณ์ความหวาดกลัวของเซย์อ้อตลงได้ ทุกคนก็ไม่อยากให้เธอนำขัอมูลออกไปเผยแพร่ได้ แต่ในจังหวะนั้นเฟย์อินก็ได้ข่าวว่าจับคนร้ายได้ ก็มาพบว่าเป็นมากิเลยได้ทักทายกันนิดหน่อย

ส่วนโทยะเดินมาแถวห้องพยาบาลก็เจอเสี่ยวเฉินเข้า เขาเลยถามว่ามีเรื่องที่กำลังคิดอยู่เหมือนกันสินะ โทยะยอมรับว่ามีเรื่องที่ต้องคิดอยู่นิดหน่อย แต่พอกำลังจะถามเสี่ยวเฉินก็พูดขึ้นว่า เรื่องการต่อสู้เมื่อก่อนหน้านี้เหรอ? โทยะจึงเงียบไป เสี่ยวเฉินเลยอธิบายว่า คนที่ขับหุ่นตัวนั้นคือเมริซซ่า เป็นเพื่อนที่ไม่รู้ว่าหายตัวไปไหน โทยะเลยแปลกใจที่เสี่ยวเฉินพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ตัวเขาเองก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน โทยะเลยขอให้เล่าเรื่องของเมริซซ่าให้ฟังหน่อย เสี่ยวเฉินเลยเล่าว่า เขากับเมริซซ่าได้พบกันครั้งแรกเมื่อ 2ปีครึ่งก่อน ตอนนั้นตนเพิ่งมาถึงอาคัลเดียใหม่ๆ ตอนนั้นวุ่นวายมาก ทั้งทะเลาะกับพวกโครบิสกับอาซ่าทุกวัน จนต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่คนที่เข้ามาคุยด้วยจนทำให้ฉันยิ้มได้คือเมริซซ่า ที่ฉันมีตัวตนอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เพราะเมริซซ่า โทยะก็ถามว่า แล้วจากนั้นระหว่างนาย2คนก็เกิดความรู้สึกที่มากกว่าความไว้วางใจสินะ เสี่ยวเฉินตอบว่า ใช่ เมริซซ่ายอมรับความรู้สึกของเขา แต่ในตอนนั้น ในการระหว่างการซ้อมรบ พวกเราได้เผชิญหน้ากับกองกำลังพิเศษของจิคริมโดยบังเอิญ ที่นั่นอยู่ใกล้กับหมู่บ้าน พวกเราได้พยายามตีห่างออกมาแต่ก็ไม่ทัน จนเข้าสู่สนามรบจนได้ นั่นเป็นการรบจริงครั้งแรกของเขา เมริซซ่าได้เข้าปกป้องหมู่บ้านพลางช่วยสนับสนุนเขา แต่เพราะความผิดพลาดของตน เธอเลยเข้ารับลูกปืนแทนตัวเขา ต่อจากนั้น ก็จำเรื่องที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นไม่ได้เลย พอรู้สึกตัวสงครามก็จบลงแล้ว หมู่บ้านถูกทำลายไปกว่าครึ่ง อาบาดี้ก็อยู่ในสภาพที่หยุดนิ่ง โทยะก็เลยพูดขึ้นว่า แต่นายก็ไม่คิดว่าเมริซซ่าตายไปแล้ว เสี่ยวเฉินตอบว่าใช่ แล้วก็ยังชีวิตอยู่ตามที่คิดน่ะแหล่ะ แต่การที่เธอสูญเสียความจำก็ยังช่วยไม่ได้ โทยะเลยให้กำลังใจว่า ไม่เป็นเช่นนั้นหรอก อย่างน้อยเธอก็จำชื่อนายได้แล้วไง คราวนี้ถึงตานายเป็นฝ่ายช่วยเธอบ้างแล้วไม่ใช่เหรอ? อนาคตต้องดีกว่าอดีตแน่นอน เสี่ยวเฉินก็ตอบว่า ช่วยเหรอ นั่นสินะ คราวนี้ถึงตาฉันช่วยเมริซซ่าบ้างแล้ว โทยะก็บอกว่าถ้ามีอะไรที่ตนช่วยได้ก็ขอให้บอกนะพร้อมจะให้ความร่วมมือเต็มที่ เสี่ยวเฉินได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะและบอกกับโทยะว่าคำพูดนี้ขอคืนให้นายนะ นายก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดหรอก อนาคตต้องดีกว่าอดีตอยู่แล้วใช่ไหม? การที่มนุษย์เราจะมองเห็นได้ดีที่สุดก็คือการที่เราได้ลองทำดูก่อน โทยะก็เห็นด้วย แล้วทั้ง 2คนก็หัวเราะออกมาทำให้ยามาโตะรู้สึกงง

ทางด้านคร้าดได้ตามมาสมทบกับชูไทนิสไม่ทัน จึงถูกชูไทนิสกล่าวโทษว่าเป็นต้นเหตุให้มีคนตายเพิ่มขึ้นอย่างไร้ค่า และขู่ว่าถ้าภารกิจผิดพลาดคงจะรู้นะว่าหมู่บ้านของแกจะเป็นยังไงทำให้คร้าดเกิดโมโหขึ้น ชูไทนิสจึงหัวเราะและบอกว่า การที่แกไม่ฆ่าฉันในตอนนั้นถือเป็นความผิดพลาดของแกแล้ว รวมทั้งแผลที่แกได้ฝากเอาไว้ด้วย และก็ขู่จะเอาชีวิตภรรยาและลูกสาวของคร้าด แล้วก็มีทหารมารายงานว่าได้พาคนมาให้ตามที่สั่งแล้ว ชูไทนิสเลยคร้าดว่าจะแนะนำทหารคนสนิทให้รู้จักและเขาก็รู้จักดีด้วย ซึ่งก็คือไทรอนนั่นเอง ทำให้คร้าดตกใจที่เขายังมีชีวิตอยู่และ1ใน3อัศวินดาบเงินอย่างเขามาอยู่กับชูไทนิสได้อย่างไร

2 Comments