ShionDCII

 

Private Event 3

 

1.ผล็อยหลับ

 

     ระหว่างที่โทยะเดินผ่านห้องประชุม ยามาโตะได้เรียกให้รอก่อนเพราะหล่อนจับความรู้สึกบางอย่างได้ โทยะเลยถามว่ามีอะไรเหรอ แต่ยามาโตะก็รบเร้าให้เข้าไปข้างในแล้วก็อย่าส่งเสียงดังด้วย เมื่อเข้ามาในห้องประชุม โทยะก็ประหลาดใจ

 

 

 

     ยามาโตะก็พูดขึ้นว่า ว่าแล้วเชียว หลับอยู่นี่เอง มิน่าถึงความรู้สึกแตกต่างไปจากทุกที โทยะมองที่บนโต๊ะก็พบกับกระดาษใบนึงที่ถูกเขียนไว้แต่อ่านไม่ออก และยามาโตะก็ไม่รู้หนังสือเช่นเดียวกัน แล้วบุคคลซึ่งยามาโตะจับสัมผัสได้และกำลังหลับอยู่บนโต๊ะก็คือยูมิลนั่นเอง

 

 

     เมื่อได้ยินเสียงสนทนาเธอก็ตื่นขึ้น โทยะจึงทักทายเธอ ยูมิลจะถามด้วยท่าทางงัวเงียว่า ที่นี่มันที่ไหนกัน? ยามาโตะเลยบอกว่า สงสัยจะยังสะลึมสะลืออยู่นะ โทยะก็เห็นว่าอย่างนั้น แล้วยูมิลก็จะยังคงงัวเงียอยู่พักนึง

 

 

 

     เมื่อได้สติ เธอก็อายจนหน้าแดง แล้วก็หัวเราะเขินพร้อมทั้งทักทายอรุณสวัสดิ์โทยะและยามาโตะ โทยะก็ทักทายกลับ แล้วยูมิลก็เลยถามว่า ฉันได้พูดอะไรแปลกๆออกไปหรือเปล่าคะ? โทยะตอบว่าเปล่าหรอก แต่เหมือนก่อนหน้านี้ก็เคยถามแบบนี้นี่นะ ยูมิลหลบสายตาและตอบว่า เอ๊ะ งั้นเหรอคะ โทยะตอบว่า ใช่ ยูมิลยิ่งเขินกว่าเดิมและถามว่า แล้วทำไม ถึงจ้องฉันอย่างนั้นล่ะคะ โทยะก็เพิ่งรู้ตัวเลยตอบว่า จะว่าไปก็ใช่นะ ยามาโตะเลยแซวว่า ทั้ง2คนอาจจะผูกพันกันด้วยพรหมลิขิตก็ได้นะ ยูมิลเลยบอกยามาโตะว่าอย่าแซวเธออย่างนี้สิ ยามาโตะเลยหัวเราะและบอกว่า ล้อเล่นน่ะ ล้อเล่น

 

 

     ยูมิลเลยถามอีกครั้งว่า เธอไม่ได้พูดอะไรแปลกๆออกไปจริงๆใช่ไหม? โทยะตอบว่า อืม ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหล่ะ มีแต่อาการสะลึมสะลือตอนเพิ่งตื่นเท่านั้นเอง เธอเลยตอบว่า งั้นเหรอคะ คือ ตอนตื่นนอนฉันจะค่อนข้างอ่อนเพลียน่ะค่ะ เลยไม่ค่อยถูกกับการตอนเช้าซักเท่าไหร่ ยามาโตะเลยถามว่า แล้วทำไมถึงมานอนอยู่ตรงนี้ได้ ยูมิลก็ตอบว่า นิดหน่อยน่ะค่ะ ค่ากำลังที่ได้จากจักรกลศักดิ์สิทธ์เกิดการคลาดเคลื่อนก็เลยกำลังคิดหามาตรการแก้ไขอยู่น่ะค่ะ ยามาโตะเลยถามว่าไม่เสถียรยังไงเหรอ? ยูมิลปฎิเสธว่า เปล่าหรอกค่ะ ความจริงการนำมาใช้ในทางปฎิบัติไม่มีปัญหาหรอก แค่ มีส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องนิดหน่อยเกิดไม่เชื่อต่อการทำงาน โทยะเลยบอกว่า งั้นเหรอ นอนที่นี่มาตลอดเลยเหรอ ถ้าพักผ่อนน้อยร่างกายจะไม่พังเอาเหรอ? ยูมิลยิ้มและตอบว่า ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ แต่ ฉันไม่เป็นไรหรอก นอกจากนี้ยังทำตัวไม่มีประโยชน์ด้วย

 

 

     โทยะเลยปฎิเสธว่า ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย ยูมิลได้ทำอย่างเพียงพอแล้วล่ะ นอกจากนี้เรื่องจักรกลศักดิ์สิทธ์ก็เหมือนกันถึงเซริก้าจะเป็นคนออกแบบแต่ถ้าไม่มียูมิลก็คงไม่มีทางมาถึงจุดนี้ได้หรอก ยามาโตะก็เห็นด้วยแล้วถามว่าทำไมยูมิลถึงคิดอย่างนั้นล่ะ

 

 

 

     ยูมิลเลยตอบด้วยใบหน้าเศร้าว่า ทั้งๆที่โทยะซังและคนอื่นๆก็กำลังต่อสู้เสี่ยงชีวิตแต่ตัวฉันกลับทำได้เพียงแค่มองดูเท่านั้น โทยะเลยบอกว่า คิดเสียว่ามนุษย์เราไม่สามารถทำทุกเรื่องได้หมดหรอกสิ ยูมิลก็มีเรื่องที่ยูมิลเท่านั้นที่ทำได้เช่นกัน ทั้งการปกป้องรีโบเฟน ทั้งการปกป้องสถานที่ๆพวกฉันจะกลับมาด้วย เท่านี้ก็มีประโยชน์พอแล้ว นอกจากนี้เพราะยูมิลคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลังจึงทำให้อุ่นใจมากเลยทีเดียว ยูมิลถามว่าจริงเหรอคะ? ยามาโตะเลยบอกว่า ขอให้เชื่อเถอะว่าไม่มีใครบ่นแน่นอน เธอเลยตอบว่า งั้นเหรอคะ ดีใจจังเลย เอาล่ะ งั้นเพื่อทุกคน ไม่พยายามมากกว่านี้ไม่ได้ซะแล้ว ทำให้โทยะตกใจ ยูมิลจะขอบคุณและบอกว่า ความหม่นหมองหายเป็นปลิดทิ้งเลยค่ะ ลุยต่อล่ะ ยามาโตะเลยสงสัยว่า ได้ผลตรงกันข้ามหรือเปล่านะ โทยะก็คิดเช่นนั้น 2.เรื่องที่ยูมิลไม่ถนัด

 

    

 

     โทยะเข้าไปในห้องครัวจะพบยูมิลอยู่ทีนั่น ยามาโตะจะทักว่าเธอดูใช้มีดไม่คล่องเลย แล้วเธอจะตกใจที่โทยะกับยามาโตะมาทำอะไรที่นี่ โทยะเลยถามกลับว่า ทางนี้ต่างหากที่ต้องถามว่ากำลังทำอะไรอยู่? ยูมิลเลยหัวเราะแก้เขินแล้วบอกว่า นิดหน่อยน่ะค่ะ ยามาโตะเลยถามว่าหรือว่ากำลังทำอาหารอยู่

 

 

 

     เธอตอบว่า ใช่ ดูไม่เหมือนใช่ไหมคะ ที่สภาพห้องครัวดูไม่ได้อย่างนี้แถมเครื่องจักรสำหรับปรุงอาหารยังใช้การไม่ได้อีก โทยะพูดว่า อย่างที่คิดเลย แม้แต่เครื่องจักรยังพังเลยเหรอเนี่ย ยามาโตะเลยถามว่า แล้วทำไมยูมิลถึงมาทำคนเดียวล่ะ? เธอเลยตอบว่า คนอื่นๆกำลังแบ่งงานกันอยู่ ยามาโตะเลยบอกว่า อย่างที่คิดเลย ยูมิลน่าจะทำอาหารได้เก่งเหมือนมิยาสุโกะสินะ  เธอเลยถามว่าเห็นเป็นเช่นนั้นเหรอ? โทยะเลยถามบ้างว่า ผิดเหรอ? ยูมิลตอบว่า ใช่ค่ะ ฉันน่ะ ทำสิ่งที่เรียกว่าอาหารไม่เป็นเลย โทยะเลยถามอีกว่า หรือว่าไม่รู้วิธีใช้มีดเลยกำลังเพ่งอยู่ เธอตอบว่าใช่ แต่คิดว่า ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ล้วนต้องท้าทายความสามารถทั้งนั้น โทยะเลยบอกว่า แล้วทำไมไม่ให้มิยาสุโกะสอนให้ล่ะ เธอก็ตอบว่า นั่นสินะ ลืมคิดไปเลย

 

 

 

     แล้วอยู่อาซ่าก็เข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น ยามาโตะเลยถามว่า พอดีเลย เห็นมิยาสุโกะไหม ซึ่งอาซ่าก็บอกว่าไม่เห็นและถามว่าทำไมถามถึงเธอล่ะ? โทยะเลยบอกว่า เธอกุมอนาคตของอาหารของพวกเราเอาไว้อยู่น่ะ ทำให้อาซ่าแปลกใจ ยามาโตะต้องอธิบายให้อาซ่าฟัง    

     พอจบการอธิบายแล้ว อาซ่าเลยบอกว่า อย่างนี้นี่เอง ยูมิลซังคงจะไม่ถนัดงานบ้านสินะ เข้าใจแล้ว งั้นที่นี่มาช่วยเป็นลูกมือให้ฉันหน่อยก็แล้วกัน โทยะกับยามาโตะจะตกใจที่อาซ่าทำอาหารเป็นด้วย เขาตอบว่า นิดหน่อย ถ้ายูมิลซังยินดีล่ะก็นะ ยูมิลเลยรีบตอบว่า ค่ะ งั้นขอความกรุณาด้วย อาซ่าเลยบอกว่า แต่ในสภาพแบบนี้เรื่องที่ทำได้คงจะมีขีดจำกัดล่ะนะ แล้วก็เริ่มลงมือทำอาหาร  

     หลังจากทานกันเสร็จแล้วระหว่างเดินที่ระเบียง ยามาโตะจะชมว่า อาซ่านี่สุดยอดเลยใช้มีดได้คล่องแคล่วมาก โทยะก็เห็นด้วยว่า ชำนาญมากขนาดที่ว่าบอกว่าเป็นกุ๊กมือโปรยังเชื่อเลยนะเนี่ย ยามาโตะเลยบอกว่า เพราะอย่างนั้นอาหารของพวกเราเลยรอดพ้นวิกฤตไงล่ะ