ShionDCII

1月18日

     รุ่งเช้าโยชิยูกิตื่นขึ้นมาแล้ว พูดขึ้นว่า เป็นฝันที่ไม่น่าพิสมัยเลยนะ และคิดในใจว่า นั่นต้องเป็นฝันของเอริกะ ยัยนั่นคงไม่มีทางเลือกที่จะต้องทำตามคำสั่งของพี่ชายแน่ๆ เมื่อรู้สึกสะกิดใจจึงรีบแต่งตัวแล้วรีบรุดออกจากบ้านไป

     เมื่อมาถึงที่ท่าเรือ มีเรือเฟอรี่กำลังจอดอยู่และเอริกะที่กำลังยืนอยู่เพียงลำพัง โยชิยูกิจึงพูดขึ้นว่า ว่าแล้วเชียว ตั้งใจจะกลับไปคนเดียวสินะ เมื่อได้ยินเอริกะก็ตกใจและหันหลังมา พอรู้ว่าเป็นโยชิยูกิก็ไม่กล้าจะสบตาเขาและถามว่า ทำไมถึง..อยู่ที่นี่.. โยชิยูกิตอบว่า พอจะรู้ว่าเอริกะกำลังคิดอะไรอยู่น่ะ จะไปโดยไม่พูดอะไรเลยเหรอ? ใจร้ายจังเลยนะ เอริกะเงียบไม่ตอบ โยชิยูกิจึงถามว่า จะกลับจริงๆสินะ? เธอตอบเพียงสั้นๆว่า ..อืม โยชิยูกิถามอีกว่า เพราะเป็นหน้าที่ของเชื้อพระวงศ์เหรอ? เอริกะตอบว่า ฉันน่ะ..มีสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญมากกว่าอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองอยู่น่ะ..ขอโทษนะ โยชิยูกิตอบรับว่า ..งั้นเหรอ ตัดสินใจแล้วสินะ ถ้างั้น อย่างน้อย ช่วยอยู่ด้วยกัน..จนวินาทีสุดท้ายได้ไหม เธอตอบสั้นๆว่า อืม แล้วเอริกะก็เข้ามากอดโยชิยูกิเอาไว้และเอาหน้าซุกบนหน้าอกของโยชิยูกิโดยไม่พูดอะไร เวลาของทั้งคู่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว โยชิยูกิพูดขึ้นว่า ต้องจากกัน..แล้วสินะ เธอพยักหน้าให้และตอบว่า อืม... โยชิยูกิถามว่า จะได้พบกันอีกไหม..? เอริกะได้แต่นิ่งเงียบ โยชิยูกิจึงขอโทษเธอ แล้วเอริกะก็เริ่มร้องไห้และบอกกับคนที่เธอรักว่า ฉันดีใจ..ที่ได้พบกับโยชิยูกินะ โยชิยูกิตอบว่า ฉันก็เหมือนกัน ดีใจที่ได้พบเอริกะ เอริกะจึงบอกว่า ต้องจากกันแล้วนะ แต่มือของทั้งคู่กลับไม่ยอมแยกจากกัน จนทั้งคู่ยังประหลาดใจ

     แล้วก็มีเสียงของชายคนนึงถามขึ้นว่า ดีแล้วจริงๆเหรอที่จะปล่อยมือกันแบบนั้นน่ะ? ทั้ง2คนตกใจจึงหันไปหาเจ้าของเสียง ซึ่งนั่นก็คือสิกินามิ สึกินามิพูดต่อไปว่า ถ้าปล่อยไปล่ะก็จะไม่อาจสัมผัสกันได้อีกแล้วนะ โยชิยูกิถามว่า ทำไม นายถึงได้..? แต่ไม่เพียงแค่สึกินามิเท่านัน โคโค่ อันสุ อาคาเนะ แม้กระทั่งวาตารุก็มาด้วย โคโค่ถามว่า มุราซากิซัง..เรื่องที่จะกลับประเทศนี่จริงๆเหรอ? อาคาเนะบอกว่า ทั้งๆที่ได้เป็นเพื่อนกันแล้วแท้ๆ..เหงาจังเลยนะ อันสุก็พูดว่า นั่นสิ อย่างน้อยก็อยากให้ช่วยบอกเหตุผลหน่อยนะ ส่วนวาตารุก็ต่อว่าโยชิยูกิว่า โยชิยูกิ ! ทำไมแกไม่ห้ามมุราซากิไว้เลยล่ะ เป็นลูกผู้ชายไม่ใช่เหรอ ! เวลาแบบนี้ต้องทำทุกอย่างเพื่อเหนี่ยวรั้งเธอไว้สิ โยชิยูกิตอบว่า ทำไม่ได้หรอก.. เอริกะบอกกับทุกคนว่า ตัดสินใจไปแล้วล่ะ สึกินามิเลยถามว่า งั้นขอถามหน่อย นั่นมาจากความรู้สึกจริงๆของเธอหรือเปล่าล่ะ? ถ้าพวกนายยอมรับเช่นนั้น พวกเราก็จะถอยไป โยชิยูกิตอบว่า ก็ไม่ได้อยากจะยอมรับซักหน่อย เอริกะเสริมว่า แต่ มันช่วยไม่ได้นี่นา ก็ถ้าฉันไม่กลับไปล่ะก็ ทุกคนรวมทั้งโยชิยูกิอาจจะต้องเดือดร้อนนี่ จะให้ทุกคนต้องมาเสียสละไม่ได้หรอก สึกินามิหลับตาลงและถามว่า เสียสละงั้นเหรอ? เอริกะพูดต่อไปว่า ไม่ใช่ความต้องการที่แท้จริงสักหน่อย สึกินามิจึงถามโยชิยูกิว่า แล้วซากุระอิ ถ้าเป็นนายล่ะ จะยอมจำนนต่อคำขู่นั้นเหรอ? โยชิยูกิถามกลับว่า อยากจะพูดอะไรกันแน่ สึกินามิไม่ตอบแล้วถามอีกว่า ถ้าไม่อยากจะเพิ่มภยันตรายละก็บอกว่าจะส่งมุราซากิไปสิ ส่งอย่างตรงไปตรงมานะ? โยชิยูกิตอบว่า อย่าพูดบ้าๆน่ะ ฉันจะให้เอริกะเสียสละอย่างนั้นได้ยังไงล่ะ สึกินามิยิ้มและตอบว่า นั่นสินะ โยชิยูกิเลยถามบ้างว่า สึกินามิ นายอยากจะพูดอะไรตั้งแต่เมื่อกี้แล้วน่ะ สึกินามิตอบว่า คำตอบของนาย--ทำไม ไม่คิดว่าทุกคนก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันล่ะ วาตารุบอกว่า อย่าประเมินพวกฉันต่ำไปเซ่ เดือนร้อนงั้นเหรอ?ไม่เคยหวั่นซักนิด แล้วก็..คิดว่าพวกเราจะยอมแพ้เจ้าคนหลงตัวเองพรรค์นั้นเหรอไง

     เอริกะตกใจและถามว่า เอาจริงเหรอคะ ตั้งใจจะ..กับท่านพี่จริงเหรอ? โยชิยูกิถามว่า คงไม่ใช่ว่า..พวกโคโค่ก็คงไม่คิดเหมือนกับสิกินามิและวาตารุนะ? อาคาเนะทำหน้างอนแล้วตอบว่า นี่ทำไมต้องถามว่า "คงไม่ใช่ว่า" ด้วยล่ะ มันเสียมารยาทนะ โคโค่ตอบว่า พวกฉันก็เป็นเพื่อนของมุราซากิซังเหมือนกันนะ อยากจะเป็นกำลังให้นี่นา อันสุตอบว่า มันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอที่อยากจะทำอะไรเพื่อเพื่อนน่ะ นอกจากนี้--จะให้คนอื่นนอกจากพวกฉันมารังแกโยชิยูกิน่ะ ยอมไม่ได้หรอก เอริกะพูดว่า อะไรกัน แม้แต่พวกสึกิชิม่าซังก็...  สึกินามิตอบว่า อย่างที่พูดน่ะแหล่ะพวกฉันถึงจะต้องถูกลากเข้าไปพัวพันด้วยก็ไม่ขัดข้องหรอก หรือว่า จะปล่อยมือนั้นล่ะ? เอริกะตอบอย่างลังเลว่า มันก็-- โยชิยูกิถามว่า ดีแล้วเหรอ? วาตารุก็ตอบว่า ไม่ต้องถามอีกหรอกน่า แล้วนายล่ะ? โยชิยูกิจึงกุมมือเอริกะเอาไว้แล้วตอบว่า อืม..ตอนนี้ ตัดสินใจแล้ว ฉัน..จะยังคง จากนี้เป็นต้นไป อยากจะอยู่ด้วยกันกับเอริกะ พอได้ยินเอริกะก็ดีใจจนเรียกชื่อเขาออกมา สึกินามิตอบว่า ว่าแล้วเชียว ว่าต้องตอบแบบนี้ สหายซากุระอิ โยชิยูกิจึงถามเอริกะว่า เอริกะล่ะคิดยังไง? หรือว่าอยากกลับไปกับพี่ชายล่ะ? เอริกะยิ้มและตอบว่า ฉัน-- แต่โยชิยูกิก็ขัดขึ้นว่า ถึงเอริกะจะพูดว่า อยากกลับจริงๆก็คงไม่พูดออกมาตรงๆหรอกนะ เอริกะเลยถามว่า อะไรกัน จะบอกว่าไม่เกี่ยวกับความตั้งใจของฉันหรือไง โยชิยูกิตอบว่า ก็ถือเป็นการให้เกียรติทุกคนไง เอริกะทำหน้างอนและบอกว่า ฮึ ไม่มียางอายเลยนะ ไม่ต้องให้โยชิยูกิมาบอก ฉันก็กำหนดทางเดินของตัวเองไว้แล้วล่ะ แล้วเอริกะก็ยิ้มและพูดต่อว่า ฉัน..ยังอยากจะอยู่ที่นี่ อยู่ใกล้ๆทุกคน--อยากอยู่เคียงข้างโยชิยูกิ เพราะงั้น จะฝ่าฝืนคำสั่งของท่านพี่ค่ะ ทุกคน--ขอความร่วมมือด้วยนะคะ สึกินามิรับคำว่า ไว้ใจได้เลย โยชิยูกินึกขึ้นได้จึงถามว่า ทำไมจู่ๆถึงมาที่นี่ได้ล่ะ? วาตารุตอบว่า สึกินามิเรียกออกมาน่ะ โคโค่ก็ตอบว่า อืม เพราะโยชิยูกิกับมุราซากิซังกำลังเดือดร้อนเลยรีบมาทันทีเลย อาคาเนะตอบว่า ได้ยินว่ามุราซากิอาจจะกลับประเทศนะ เอริกะถามว่า ทำไม จากไหนล่ะ? สึกินามิหัวเราะและบอกว่า ดูถูกความสามารถในการรวบรวมข่าวสารของพวกฉันชมรมหนังสือพิมพ์อย่างนี้ก็แย่สิ โยชิยูกิเลยถามว่า แล้วรู้สถานการณ์ตั้งแต่ตอนไหนล่ะ? สึกินามิตอบว่า ก็รู้แค่ว่า พี่ชายของมุราซากิ กำลังจะบังคับพาเธอกลับประเทศอยู่ ส่วนเหตุผลนั้นยังคลุมเคลืออยู่ แล้วสึกินามิก็เข้ามากระซิบโยชิยูกิว่า แล้วก็ตรวจสอบเรื่องของนายกับมุราซากิมาแล้วด้วย กลับบ้านตอนเช้ามันไม่ดีนะ ซากุระอิ เมื่อได้ยินโยชิยูกิก็สะดุ้งโหยงตกใจสุดขีดพลางคิดว่า ไอ้หมอนี่มันรู้ถึงขั้นไหนเนี่ย? หรือว่าแม้แต่เรื่องที่เอริกะเป็นมนุษยต่างดาวก็..? เอริกะเลยถามว่า โยชิยูกิ เป็นอะไรไปเหรอ? โยชิยูกิจึงรีบปฏิเสธอย่างลุกลี้ลุกลนว่า ไม่มีอะไร เธอเลยยิ้มให้และบอกว่า แปลกคนจังเลยนะ โยชิยูกิเนี่ย

     สึกินามิได้พาพวกโยชิยูกิมาที่ห้องแห่งหนึ่ง โยชิยูกิถามว่า พวกเราอยู่ที่ไหนกันเนี่ย เอริกะคาดว่า ที่นี่..ใต้ดินงั้นเหรอ? อันสุบอกว่า อุณหภูมิแบบนี้ กับความชื้นแบบนี้ ที่นี่คือใต้ดินไม่ผิดแน่ จู่ๆอาคาเนะก็สำลักฝุ่นขึ้นมา โคโค่จึงเสนอให้ทำความสะอาด ที่นี่มีทั้งน้ำ ไฟฟ้า ห้องน้ำ แล้วก็ห้องเล็กๆอีกด้วย จนอันสุชมว่าให้ความรู้สึกเป็นที่อยู่อาศัยค่อนข้างดีทีเดียว อาคาเนะบ่นว่า เสียตรงที่ไม่มีห้องอาบน้ำนี่สิ อย่างน้อยขอแค่ฝักบัวก็ยังดีนะ โยชิยูกิถามสึกินามิว่า ที่นี่มันที่ไหนกันแน่? สึกินามิตอบว่า ที่นี่ก็คือฐานบัญชาการลับของพวกฉันชมรมหนังสือพิมพ์ไงล่ะ โยชิยูกิถามว่า กองบัญชาการลับ-- แกเป็นผู้ร้ายเหรอ? สึกินามิตอบว่า พูดอะไรอย่างนั้น ฐานบัญชาการลับใต้ดินเป็นความโรแมนติคของลูกผู้ชายไม่ใช่เหรอ ใช้วางแผนการลับแล้วนำไปปฏิบัติจริงไงล่ะ เอริกะเห็นด้วยว่า ก็เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับตัวฉันในตอนนี้ละนะ เพราะถ้าท่านพี่เอาจริงละก็ คงจะสืบหาตามที่อยู่แล้วควบคุมตัวได้แน่นอน ดังนั้นก่อนอื่น เราต้องหาที่ซ่อนตัวก่อนเป็นทางเลือกที่ถูกต้องแล้วล่ะ หลังจากนั้นอาคาเนะก็ชวนทุกคนมาเริ่มทำความสะอาดกัน

     พอทำความสะอาดเสร็จห้องดูสวยขึ้นจนผิดหูผิดตา วาตารุจึงชวนทุกคนมาเล่นไพ่กันอย่างสนุกสนานเฮฮา สึกินามิพูดขึ้นว่า มองโลกในแง่ดีอะไรกันขนาดนี้เนี่ย โยชิยูกิตอบว่า ช่วยไม่ได้นี่ ถึงจะกำลังตั้งตัวเป็นศัตรูกับลีโออยู่ แต่ก็ยังไม่รู้จะทำอะไรดีนี่นา เอริกะเสริมว่า แล้วก็ยังไม่รู้ว่าจะรับมือกับท่านพี่ยังไงด้วย สึกินามิเลยพูดว่า จะสังเกตุการณ์ไปก่อนสักระยะนึงสินะ โยชิยูกิตอบว่า ใช่ แต่เพราะทุกคนอยู่ด้วยก็เลยอุ่นใจได้ เอริกะก็เห็นด้วย

     เมื่อออดเลิกเรียนดังขึ้น อาคาเนะพูดขึ้นว่า โดดเรียนซะแล้วเหรอเนี่ย โยชิยูกิเลยขอโทษทุกคนที่ทำให้ต้องโดดเรียน แต่อาคาเนะก็บอกว่า อย่าพูดอย่างนั้นสิ พวกฉันอยู่ที่นี่ด้วยความตั้งใจของตัวเองตัวเองนะ โคโค่ก็เห็นด้วยว่า ใช่ๆ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงหรอก อันสุนึกขึ้นได้จึงแซวว่า โดดเรียนแล้วยังอยู่ในที่ลับกับเด็กผู้หญิงแบบนี้ เป็นสถานการณ์ที่น่าตื่นเต้นเนอะ วาตารุตอบว่า เอ๋ ฉันไม่ได้คิดถึงขนาดนั้นเลยนะ จริงๆสถานการณ์แบบนี้มันก็ดีอยู่หรอกแต่..มันเป็นเวลาที่เพื่อนกำลังลำบากอยู่น่ะ.. แล้ววาตารุก็รีบเปลี่ยนเรื่องว่า จะว่าไปหิวกันหรือยัง? โยชิยูกิเลยเสนอให้ไปซื้อข้าวกล่องกัน แต่วาตารุขออาสาคุ้มกันพวกผู้หญิงที่นี่(แต่เจตนาจริงๆโยชิยูกิเดาได้ว่า แค่อยากจะอยู่กับพวกผู้หญิงแค่นั้นล่ะ) โคโค่บอกว่า ไทนที่จะซื้อข้าวกล่องก็มาทำกันทานที่นี่เลยดีกว่า โยชิยูกิเลยจะออกไปซื้อวัตถุดิบ และของใช้ที่จำเป็นต่างๆ สึกินามิบอกว่า ถ้าเรื่องผ้าห่มที่นอน ไม่ต้องห่วงเพราะจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าให้แล้ว โยชิยูกิเลยขออาสาคนไปเป็นเพื่อนซื้อของ 3สาวเลยเสนอตัวไปทำให้วาตารุฝันสลายที่คาดหวังจะได้อยู่ท่ามกลางสาวๆ เอริกะเกิดหึงขึ้นมาเลยบอกว่าจะขอไปด้วย แต่โยชิยูกิให้เหตุผลว่า เอริกะเป็นเป้าสายตาอยู่ไม่เหมาะที่จะออกไป เอริกะก็เถียงว่า ถ้าเรื่องนั้นโยชิยูกิก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอไง โยชิยูกิเลยสรุปให้เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า ถ้าเอริกะถูกจับได้ทุกอย่างก็จบ ทำให้เธอไม่อาจโต้แย้งได้ จึงประชดว่า เอาเถอะ โยชิยูกิจะไปไหนกับใครก็ไม่เกี่ยวกับฉันนี่นะ

     ที่ย่านการค้าหลังจากซื้อวัตถุดิบกันเสร็จแล้ว โคโค่ก็ปรึกษากับอันสุและอาคาเนะเรื่องของที่อยากจะซื้อเพิ่ม เพราะเป็นของที่จำเป็นสำหรับผู้หญิง ทำให้โยชิยูกิคิดไปไกล แต่พอเฉลยว่า คือขนมเอาไว้กินตอนจัดปาร์ตี้ชุดนอน โยชิยูกิเลยแซวโคโค่ว่า ทานแล้วอ้วนไม่รู้ด้วยนะ โคโค่ตอบว่า แค่นี้เองไม่เป็นไรหรอกเนอะ? แต่อันสุกับอาคาเนะก็แกล้งเงียบ จนโคโค่เริ่มกังวลและถามว่า เดี๋ยวสิ ทำไมล่ะ อันสุจึงบอกว่า ล้อเล่นน่ะ อาคาเนะก็บอกว่า ใช่ๆฉันก็ทานยังไงก็ไม่อ้วนอยู่แล้วล่ะ ว่าแต่ โยชิยูกิคุง เมื่อกี้คิดไปถึงไหนกันล่ะเนี่ย ทำเอาโยชิยูกิเขินที่ตัวเองคิดเลยเถิดไป แต่เหมือนระฆังช่วย หรือ เคราะห์ซ้ำกรรมซ้อนก็ไม่ปาน ลีโอเกิดเดินมาพบกับพวกเค้าพอดี โยชิยูกิจึงเอาสัมภาระของทั้ง3มาถือไว้เองเพื่อให้ทั้ง3หนีได้สะดวก แล้วสั่งให้รีบหนีไป ก่อนจะแยกกันสั่งให้ทั้ง3หนีไปให้ไกลที่สุดแล้วค่อยมารวมตัวที่ฐานลับ โดยลีโอที่ตามมาก็ไล่กวดโยชิยูกิอย่างไม่ลดละ

     ผ่านไป1ชั่วโมงที่ฐานลับ โยชิยูกิกลับมาได้อย่างปลอดภัย เอริกะที่เป็นห่วงก็รีบออกมาต้อนรับ เอริกะโกรธที่เค้ากลับมาช้าทำให้เธอต้องมาเป็นห่วง 3สาวที่กลับมาก่อนก็ปลอดภัยเช่นกัน อาคาเนะบอกว่า ดีจังนะ-- ที่ไม่เป็นไร โยชิยูกิบอกเอริกะว่า ขอโทษนะ ที่ทำให้เป็นห่วง เอริกะก็งอนและบอกว่า หนวกหูน่า ทำไมไม่รีบกลับมาให้เร็วกว่านี้ โยชิยูกิตอบว่า ขอโทษนะ แต่ลีโอตามตื้อไม่ยอมเลิกน่ะ แล้วโยชิยูกิก็หันไปถามพวกโคโค่ว่า ปลอดภัยดีสินะ? โคโค่ตอบว่า มีแค่อาคาเนะที่ถูกไล่ตามน่ะ แต่-- อาคาเนะตอบแทนว่า คลาดสายตาไปแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก สึกินามิเตือนทุกคนว่า จากนี้ไปต้องระวังตัวให้มากขึ้นแล้วล่ะ โยชิยูกิบอกว่า ดีแล้วล่ะที่ทุกคนปลอดภัย เอริกะยังงอนอยู่เลยบอกว่า ไม่เห็นจะดีเลย รู้บ้างไหม ว่าตอนที่โยชิยูกิเท่านั้นที่ไม่ได้กลับมา ฉันเป็นห่วงมากแค่ไหน โยชิยูกิจึงขอโทษเธอ แต่เอริกะก็ยังไม่ยอมยกโทษให้ สึกินามิจึงบอกว่า เอาล่ะๆ ทั้งคู่น่ะแหล่ะ ทะเลาะกันมันไม่ดีนะ อาคาเนะก็บอกว่า ใช่ๆ ดีกันไว้เถอะ โยชิยูกิขอโทษเอริกะอีกครั้งที่ทำให้เป็นห่วง แต่เอริกะก็ยังไม่ยอมหันหน้ามาแค่ตอบสั้นๆว่า...ตาบ้า วาตารุเลยบอกว่า ตอนนี้หิวแล้วล่ะ โยชิยูกิเลยจะไปทำอาหารมาให้ทุกคนแล้วเอริกะก็หันมาสะกิดโยชิยูกิแล้วบอกกับเขาอย่างไม่กล้าสบตาว่า ถ้าอยากให้ฉันยกโทษทีทำให้เป็นห่วงละก็ ทำให้อร่อยๆล่ะ แล้วโยชิยูกิก็ตอบว่า ครับๆ รับทราบ

     พอนั่งทานกัน วาตารุชมว่า ยังอร่อยไม่เปลี่ยนเลยนะ อาหารของโยชิยูกิเนี่ยสุดยอด จะว่าไปจากนี้ ผู้ชายจะไม่ทำงานบ้านไม่ได้แล้วสินะ สึกินามิบอกว่า ไม่จำเป็นหรอก ไม่งั้นนักเรียนชายอีกหลายคนในห้องที่ด้อยกว่าอิตาบาชิอยู่ ถ้าอยากจะมีข้อดีสักอย่าง ก็คงต้องไปฝึกงานบ้านสักอย่างแล้วสิ วาตารุเลยบอกว่า สิกินามิ นายนี่ยังเสียมารยาทไม่เปลี่ยนเลยนะ อาคาเนะชมว่า อาหารอร่อยจัง โคโค่บอวก่า เพราะได้กินกับทุกคนด้วยแหล่ะเลยอร่อย อาคาเนะเลยหันไปถามเอริกะที่กำลังเล่นตัวอยู่ว่า อร่อยไหม มุราซากิซํง เธอตอบว่า ค่ะ..ก็ไม่เลว โยชิยูกิเลยถามว่า เป็นไง?ยกโทษให้ได้หรือยัง? แต่เธอก็ตอบว่า ยังไม่ได้ แค่นี้ไม่ยกโทษให้หรอก โยชิยูกิเลยถามอีกว่า จริงเหรอ? นี่ อุตส่าห์ลงมือทำเองเต็มที่เลยนะ เอริกะเลยหายโกรธแล้วรีบบอกว่า โกหกน่ะ ยกโทษให้แล้ว วาตารุท้วงเอริกะว่า คาราอาเกะนั่น ฉันเป็นคนรีเควสให้ทำนะ แต่เอริกะก็ตอบว่า นี่โยชิยูกิทำเพื่อฉันต่างหาก คุณตัดใจซะเถอะ ทำเอาวาตารุน้ำตาไหลพราก ทางพวก3สาวก็กำลังทานกันอย่างคริ้นเครง ด้วยสงครามแย่งอาหารระหว่างอันสุกับอาคาเนะ แต่สุดท้ายกลายเป็นโคโค่ที่ถูกอาคาเนะแย่งไปจนน้ำตาตกตามวาตารุไปอีกคน แล้วทัง3ก็เสียดายที่ไม่ทันได้ซื้อขนมเพราะต้องหนีลีโอซะก่อน โยชิยูกิจึงแอบเสกขนมญี่ปุ่นมาให้ทานกัน(แต่ก็ทำให้โยชิยูกิหิวซะเอง เพราะหักลบกับอาหารที่ทานเข้าไป) วาตารุเจ็บใจเลยบ่นว่า เป็นผู้ชายขยันนี่ดีกว่าสินะ ยุคสมัยที่พวกใช้กำลังจะเนื้อหอมมันคงจบไปแล้วสินะ

     เมื่อตกดึก วาตารุก็เข้านอนที่ห้องใหญ่ ส่วน3สาวก็นั่งจัดปาร์ตี้ชุดนอนกัน ในห้องเล็กจึงมีแค่เอริกะและโยชิยูกิอยู่กันตามลำพัง

เอริกะซบหน้าลงกับไหล่ของโยชิยูกิและบอกว่า นี่ โยชิยูกิ ขอบใจนะ โยชิยูกิตอบว่า ไม่เป็นไรหรอกไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาขอบใจกันเลย ตัวฉันเองก็ไม่อยากให้เอริกะกลับไปเลยเหนี่ยวรั้งตัวไว้ เอริกะถามว่า งั้นเหรอ โยชิยูกิตอบว่า ใช่แล้ว

แล้วเอริกะก็ซบหน้าลงกับอกของโยชิยูกิและหลับตาลง บอกว่า ขออยู่อย่างนี้สักพักเถอะนะ จากนั้นเอริกะก็เริ่มหัวเราะเบาๆและถามว่า นี่โยชิยูกิ ถ้าฉันบอกว่า อยากกลับจะทำยังไงล่ะ? โยชิยูกิตอบว่า ก็จะพาหนีไปไม่ยอมให้กลับไงล่ะ เอริกะถามอีกว่า แม้ฉันจะไม่ยอมงั้นเหรอ โยชิยูกิตอบว่า ใช่ แต่ ก็เพราะมั่นใจว่า เอริกะไม่อยากกลับแน่นอน เอริกะบอกว่า บ้าจัง..หลงตัวเองเกินไปแล้วนะ โยชิยูกิตอบว่า อะไรกัน ถ้าบอกว่าไม่ยอมจริงๆละก็.. เอริกะถามสั้นๆว่า จะร้องไห้ไหมล่ะ? โยชิยูกิตอบว่า อาจจะร้องนะ เอริกะเลยบอกว่า น่าอายจังนะ โยชิยูกิ โยชิยูกิตอบว่า จะพูดยังไงก็ตาม สิ่งที่สำคัญก็มีแค่เอริกะเท่านั้นแหล่ะ เอริกะเลยเขินและพูดเบาๆว่า บ้า...

     จากนั้นโยชิยูกิเลยถามว่า จะเข้านอนเลยไหม? เอริกะตอบตกลงและเดินไปลอคประตูแล้วบอกว่า ถึงจะไม่ดีกับทุกคนแต่ก็ไม่อยากให้เข้ามารบกวนล่ะนะ โยชิยูกิตอบว่า คงไม่มารบกวนหรอกมั้ง(ยกเว้นเจ้าวาตารุ) เอริกะถามว่า โยชิยูกิ--นอนด้วยกันได้ไหม? อยากให้...ช่วยกอดหน่อย โยชิยูกิถามว่า อะไรกัน ทำไมวันนี้พูดตรงๆดีจัง เอริกะตอบว่า ก็วันนี้ ถ้าทุกคนไม่มารั้งไว้ล่ะก็ คงไม่ได้พบกับโยชิยูกิอีกเป็นครั้งที่2แล้วล่ะ โยชิยูกิตอบว่า ไม่ต้องห่วง ฉันอยู่ตรงนี้แล้วไง ข้างกายของเอริกะนี่แหล่ะ เอริกะตอบว่า เชื่อแล้วๆ แต่ก็ยังกลัว เพราะงั้น อยู่ด้วยกัน อยู่ข้างๆ ตลอดไปนะ-- โยชิยูกิตอบว่า ไม่แยกจากกันหรอก ตลอดไป

 ---------- บทสนทนาหลังจากนี้ไป ไม่เหมาะกับเยาวชนที่อายุไม่ถึง 18ปี จึงขออนุญาติ ตัดจบนะครับ -----------